“One Last Chance” happening one last chace

collage

Usually it is very hard to write something right after Erasmus + TC or YE for me.

With a lot of emotions flown one needs to be a real stone-hearted to speak about the project itself not about the people she/he had a chance to meet.

Well, I am not stone-hearted (at least I consider myself like that) so I decided to take a break and write this article a little bit late.

We had an amazing training course in July 17-25 which was held in a tiny village called Daugirdiškės. Try to spell it, huh ? .

Wonderful nature with the charm of making you calm and energized.

“One Last Chance”(the title of the TC) was my fourth training and one of the most productive ones. I have played lot of games with possible win-win solutions but none of them were like Mission Z game. Wanna know what’s that? So be exploring, let’s see what you can find about that game.   None of them had the overwhelming effects/side factors on how you act during the game and how you evaluate the game afterwards. Thanks the trainers for trying to create a real spirit for it and when it comes to Non-violent communication: I think changing the way you form your speech is some kind of refusing yourself, still NVC(non-violent communication) and conflict mapping are of great importance to deal with the conflicts.

I just don’t want to make comments on everything we had. Every Erasmus + project is not only unique of its “formal” structure but for the communication people have during informal moments ad meetings and evenings. It seems like  you are not alone in this world. You meet people who are different from you, living miles away of your home town but having the same view on some things in life. This is why Erasmus+ is so important.

With a world full of rising radicalism and hate speech propaganda you speak with a person from “enemy country” who has the same emotions and feelings. This was about my “One Last Chance”.  Now, at this very moment sitting on my sofa reading all the Facebook posts about lunar eclipse, I think about our project and the way it changed my attitude to conflicts. I became more realistic and more solution-oriented. After the project I started to value deep analysis of conflict.

Okay, let’s finish with all these conflict topics as a very valuable thing that happened to me were lot of friends, visits to  new places and most importantly once again it was clear to me: There is no degree of separation. We all are different and unique BUT it doesn’t mean we can’t live together. Conflict is just a way to reflect ourselves and value the others. John Lenon in his famous manifesto song “Imagine” wrote: “Imagine all the people living life in peace” One last Chance made me Imagine this. Thank you all for the best memories and the one who I am today.

 

Advertisements

Իմ անցած ուղին ՀԵՔ-ում

Հարգելի՛ ակումբավարներ, ակումբի մասնակիցներ,

MichaelՎերջին տարիներին հաճախ են ինձ հարցնում, թե ինչո՞ւ եմ մասնակցում «ԿԱԶԱ» հիմնադրամում գործող Անգլախոսների, Մարդու իրավունքների, Միջմշակութային հաղորդակցման ակումբներին, ի՞նչ են դրանք ինձ տալիս և ինչո՞ւ ես մի օր որոշեցի այցելել Գյումրի։

Այս հարցերին պատասխանելու, իմ փորձով կիսվելու համար որոշեցի գրել այս հոդվածը։

Այսպիսով, 2016 թվականից մինչ այսօր ես հաճախում եմ «Էսպաս» կենտրոն և առաջին ծրագիրը, որին մասնակցեցի 2 անգամ՝ այն էլ հանգամանքների բերումով, աշխատանքային հմտությունների զարգացման ծրագիրն էր, որի արդյունքում, ճիշտ է՝ ես աշխատանք չգտա, բայց դրա փոխարեն իմ առջև բացվեցին «Հայաստանի երիտասարդ քաղաքացիներ» ծրագրի շրջանակներում գործող երիտասարդական ակումբների դռները։

Տարբեր ակումբներում ինձ գրավում են տարբեր բաներ։ Օրինակ՝ Անգլախոսների ակումբը, որն ի դեպ առաջին ակումբն էր, որին սկսեցի մասնակցել, ինձ գրավեց ոչ միայն այն պատճառով, որ ես շատ եմ կարևորում անգլերենի իմացությունը մեր օրերում և ինձ համարում եմ անգլախոս աշխարհի մի մաս, այլև ակումբն ինձ համար լավ միջավայր է բարելավելու իմ գիտելիքները, ինչու չէ նաև աջակցելու մյուս մասնակիցներին, որ բարելավեն։ Ակումբում ինձ շատ են դուր եկել ոչ ֆորմալ կրթության մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս երիտասարդներին ուսուցողական գործընթացի ակտիվ մասնակիցը և ստեղծողը լինել, ինչը շատ է պակասում մեր կրթական համակարգին, որտեղ վերջիններս ավելի շատ պասիվ սպառող են։

Երկրորդ ակումբը, որին ես մասնակցում եմ, Մարդու իրավունքներ ակումբն է: Այս ակումբին հաճախելու իմ նպատակր ոչ միայն իմանալ իմ իրավունքների, օրենքների մասին, այլև պաշտպանել այնպիսի խոցելի խմբերին, ինչպիսիք են՝ երեխաները, կանայք, էթնիկ և սեռական փոքրամասնությունները: Մարդու իրավունքների ակումբը նույնպես կազմակերպվում է ոչ ֆորմալ կրթության մեթոդներով և այն խթանում է օրինապահ և այլոց իրավունքների հադեպ հարգանք տածող քաղաքացի։

Երրորդ ակումբը, որին ես մասնակցում եմ, Միջմշակութային հաղորդակցման ակումբն է: Այս ակումբին մասնակցելու պատճառը միայն այն չէ, որ ես ինձ համարում եմ աշխարհի քաղաքացի, այլ այս ակումբի միջոցով իմ նպատակն է ծանոթանալ այլ մշակույթների և ժամանակակից աշխարհի մաս կազմել: Միջմշակութային ակումբը ինձ տալիս է հնարավորություն լինել կազմապերպված լայնախոհ քաղաքացի;

Դեռևս անցյալ տարվանից, երբ իմացա Գյումրիում գործող ակումբների մասին, իմ առջև նպատակ դրեցի, որ պետք է անպայման գնամ ու մասնակցեմ, քանի որ նաև շատ եմ կարևորում 2 քաղաքներում գործող ակումբների միջև համագործակցությունը։ Եվ վերջապես հունիսի 5-ին մեկնեցի Գյումրի, որպեսզի մասնակցեմ Անգլախոսների ակումբին։ Այցելությանս ընթացքում ոչ միայն հնարավորություն ունեցա ծանոթանալու Գյումրիին, այլև իմ փորձով կիսել այնտեղի մասնակիցների հետ։

Ահա և հարցերի պատասխանները, իսկ հոդվածս կավարտեմ շատ մեծ ցանկությամբ տեսնելու ամենուր բազմազանություն համամարդկային արժեքներ և ժողովրդավարություն։

 

Հարգանքներով՝

Միքայել Էմջի Գուլյան, ակումբների մասնակից

Հայկի ԿԱԶԱպատումը

Պատմությունը սկսվեց 2016թ.-ին, երբ Գորիսից տեղափոխվեցի Երևան Ֆրանսիական համալսարանում սովորելու։ Ամեն ինչ շատ լավ էր ստացվում ինձ մոտ, միշտ կարողանում էի օրս հետաքրքիր դարձնել։ Մենակ էի ապրում, ու շատերին թվում էր՝ ձանձրանում եմ։ Իրականում ինքս ինձ հետ երբեք չեմ ձանձրանա։ Օրս ավելի հետաքրքիր դարձնելու համար սկսեցի սովորելուց բացի այլ զբաղմունք փնտրել։ Տարբեր կամավորական աշխատանքների էի մասնակցում։ 2016թ.-ի նոյեմբերին իմացա Espaces-ի ու ԿԱԶԱ-ի մասին։ Այն ժամանակ անուններից ավել ոչինչ չգիտեի։ Ընկերներս ասացին, որ կամավորական աշխատանքներում ներգրավված լինելու համար Espaces-ը հրաշալի ընտրություն է՝ ջերմ թիմով և մասնագիտական առաջընթացի երաշխիքներով։  Կամուկացի մեջ էի. մի կողմից ընկերներս ասում էին, որ անպայման պետք է ինտեգրվել Espaces-ի թիմ (շնորհքով ներխուժել Espaces  թիմ), մյուս կողմից աղոտ պատկերացումներս և ոչ լրիվ տեղեկացվածությունս ինձ թույլ չէին տալիս համարձակել։ Continue reading Հայկի ԿԱԶԱպատումը

Որտեղից ուր հասանք

36883442_10216003292813293_1614266816866025472_nԿԱԶԱ-ն մի յուրօրինակ դպրոց եղավ ինձ համար՝ իր մշակութային շոկի բոլոր փուլերով: Դեռևս առաջին անցկացրած ակումբի օրը պատկերացում չունեի, թե ինչպես է այն կայանալու, իսկ երբ այդ առաջինն ավարտվեց, մոռացա, թե ինչպես անցավ: Հիշում եմ՝ որքան հաճախ ոչ մի բան չէր ստացվում անել, ոչ մի նոր գաղափար չէի ունենում, նույնիսկ ուզում էի դադարեցնել կամավորությունը: Բայց հիմա ուրախ եմ, որ մնացի, քանի որ մշակութային շոկի վերջին փուլին եմ հասել, որի ժամանակ մեկը մյուսի ետևից նախաձեռնություններ ենք իրականացնում, իսկ ակումբավարման օրերը, ցավոք, մոտենում են իրենց ավարտին:

Երբ դեռ ձմռանը բոլորով որևէ ակումբից հետո հավաքվում ու խոսում էինք նախաձեռնության առաջարկներից, ես չէի պատկերացնում, որ դրանք հնարավոր է իրականացնել, առնվազն ինձնից չէի ակնկալում, որ սեփական նախաձեռնության առաջարկ կունենամ ու կանեմ հստակ քայլեր դրա համար, բայց արի ու տես դա էլ եղավ: Continue reading Որտեղից ուր հասանք

Թե ինչպես անցանք ճանապարհային երթևեկության կանոնները…

IMG_0398 - копияԲոլորս գիտենք ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅԱՆ ԶԳԱՑՈՒՄ ասվածի մասին…..հատկապես երբ սկսում ես երեխաների հետ աշխատել, ավելի կոնկրետ փոքր տղաների հետ։ Նման ու տարբեր մտածմունքներին հաջորդեց գործը։ Դե…ամեն ինչ ունի սկիզբ, ուրեմն, պատմեմ հենց սկզբից։

Դեռ նախաձեռնությունների մասին մտածելու  փուլն էր, երբ ընկերներիս մոտ առաջացավ ՃԵԿ (Ճանապարհային Երթևեկության Կանոններ) դասավանդելու գաղափարը։ Գյումրիում, ցավոք սրտի, շատ են ՃԵԿ-ի խախտումներն ու խախտողները, այդ թվում նաև ո՛չ ուղղություն ցույց տվողներ կան, ո՛չ էլ փորձել ցանկացողներ։

Մենք՝ մի խումբ ջահելներով որոշեցինք այդ դժվար գործը վերցնել մեզ վրա և ուղղորդողի դեր տանել։

Համախմբված աշխատանքը միշտ էլ լավ  ու դրական արդյունք է ունեցել…այս անգամ էլ բացառություն չեղավ։ Փորձեցինք համացանցից ու մեր լավ ընկերներից քաղել ու վերցնել այն ամենը ինչ կարող էինք… փոխադարձ էներգիան ու գիտելիքներն ապահովված էին։ Գրքույկների, համապատասխան նշանների և ոստիկանության ներկայացուցիչների հետ մեկտեղ հասանք լավագույն արդյունքին։ Այս ամենը չէր կարող տեղի ունենալ առանց պատճառահետևանքային կապի։ Կար հստակ գաղափար, ցանկություն սովորելու և սովորեցնելու։

Էպիկենտրոնը Գյումրու Ակադեմիական վարժարանն էր, իսկ հրաշքները՝ 7-րդ դասարանում սովորող տղաները։ Դժվար, գրեթե անհնար է պատկերացնել, որ 12-13 տարեկան տղաները կարող են ցանկություն ունենալ ինչ-որ բան սովորելու, այն էլ իրենցից ընդամենը 5-6 տարի մեծ աղջիկներից։ Դժվար է նույնիսկ ընդունել, որ դասընթացի անցկացման օրերին նրանք ձեռք բարձրացնելով էին հարց տալիս կամ խոսում։

Ինչ խոսք, հրաշալի սերունդ ու ապագա ունենք։

Դասընթացն անցկացվեց Ճանապարհային Անվտանգության Ազգային Խորհրդի մշակած ճանապարհային երթևեկության կանոնների մասին մշակած գրքույքով: Իսկ սրան հաջորդեց գիտելիքների պրակտիկ կիրառումը Գյումրու փողոցներում։ Երկար օրեր պահանջվեցին մինչև կարողացանք հստակեցնել օր և ժամ, իսկ օրվա պլանը զարմանալիորեն շուտ էինք կազմել։

Զանգ երեխաներին ու ծնողներին, ոգևորություն սպասելիքներից և իհարկե գործնական հաճելի աժոտաժ։

Պատմության մեջ կարելի է առանձնահատուկ թանաք պարունակող գրիչով ու մեծատառերով նշել ՀՈՒՆԻՍԻ 6-ը։

Մեզանից շուտ էին հավաքվել տղերքը, սպասում էին, որ խոստացած գեղեցիկ օրը պարգևելու ենք վերջապես, մենք էլ իրենց հետ միասին վայելելու ենք։

Ուղղությունը դեպի Կենտրոնական Այգին էր, բայց ընկերներիցս մեկի օգնությամբ տուր կազմակերպեցինք քաղաքով, մինչ այգի հասնող բոլոր տեսարժան վայրերում՝ քաղաքի պատմամշակութային արժեք ներկայացնող ամեն ինչի վերաբերյալ, իսկ ընթացքում մեր տղաները փորձում էին կիրառել տեսական գիտելիքներ ճանապարհային անվտանգության կանոնների վերաբերյալ։ Քաղաքի փողոցների, դռների, շենքերի և այլնի մասին խոսեցինք, հարցեր տվեցինք ոստիկանին, ծիծաղեցինք, նկարվեցինք և հասանք այգի։ Խաղերի միջոցով օրը ավելի հագեցած անցավ, արթնացանք, թարմացանք, հասցրեցինք թրջվել, ՃԵԿ forever գոռալ և արագ գնալ ԿԱԶԱ։

Երևի թե ոչ ոք հնարավորություն չի ունեցել քաղաք կառուցելու, բացի մեզանից։ Հնարավոր ու անհնար ամեն ինչ արել էինք, որ երեխաները կարողանան փոքր թղթի վրա իրենց պատկերացրած մեծ քաղաքը կառուցել։ Եվ ստացվեցց….

Բառերով նկարագրել ու փոխանցել 365 օրերից ՄԵԿԸ անհնար է, իսկապես….

Իսկ մենք շարունակելով արդեն վերջացրել ենք նկարների ընտրման փուլը։

Որոշեցի՛նք, երեքը դարձրեցի՛նք տասներեք ու անցա՛նք գործի։

Իսկ ո՞ւր եք հասել ԴՈՒՔ։

Հատուկ շնորհակալություններ ու լիքըը սերրրր Հերմինեին, Տաթևիկին, ոստիկաններին, ընկերներիս ու էրեխեքին։

Տպավորությունների տեղատարափ

«ԿԱԶԱ» կամ կամավորների ակտիվության զարգացման ակումբ: Հետաքրքիր էր, չէ՞: Ինձ էլAnna հետաքրքրեց «ԿԱԶԱ»-ն,  երբ  առաջին անգամ տեղեկություն ստացա: Կամավորներ, ակումբներ, ակումբավարներ, թրեյնինգներ և այլն: Մի խոսքով արդեն կպատկերացնեք: Ի դեպ, «կամավորների ակտիվության զարգացման ակումբ» անունը ես եմ հորինել: Մի օր քայլում էի՝ մտածելով, թե ինչպես է բացվում «ԿԱԶԱ»  հապավումը  և … և ստացա այս հրաշալի ու ըստ իս՝ բնութագրող անունը: Գոնե մեկ անգամ «ԿԱԶԱ» -ում գտնվողը կհամաձայնի ինձ հետ, որ այն հրաշալի մթնոլորտ է պարունակում իր պատերից ներս: Անցնենք առաջ: Իմ ամենասիրելի սենյակի մասին եմ խոսելու. խոհանոց՝ մեկ բառ, բայց շատ զգացողություններ, ինձ նման շատ ուտողները կհասկանան, թե առակս ինչ է ցուցանում: Շատ անգամներ ճաշել ենք բոլորով միասին, խոսել, մեկս մյուսի համար թեյ կամ սուրճ պատրաստել:  Խոհանոցից մնացած հուշերից մեկը այս արտահայտությունն է. «Բաժակները ձեռքերդ չֆռֆռաք սենյակներով, պրծաք, լվացեք դրեք տեղը» : Փակեմ խոհանոցի թեման այս նոտայի վրա:

Համակարգչային սենյակ կամ Ֆորում: Երկուսն էլ ամենահարազատ սենյակներից են: Առանձնահատուկ բան չեմ նշի:

Վերջապես…կամավորներիս համար նախատեսված սենյակը: Ինչքան բան ենք արել հենց այդ սենյակում, թե՛ նախաձեռնությունների ժամանակ,  թե՛ ուղղակի, երբ հավաքված ենք եղել բոլորով: Ինչ եղել է, մնալու է մեր մեջ:

Թրեյնինգների մասին այդքան էլ տեղեկացված չէի մինչ «ԿԱԶԱ» -ում հայտնվելս: Առաջինը, որին մասնակցեցի, Գյումրու «ԿԱԶԱ»-ում էր: Երևանի մեր երեխեքն էին եկել…Ուղղակի բառերով այդքանը փոխանցել անհնար է: Ամենատպավորիչը էն էր, որ ես Տարոնին տեսա ու մտածեցի թե ինքը փոքր երեխա է, դա էլ հեչ, մտքիս մեջ ասացի «Էս երեխուն ընչի՞ են բերել հետները»: Ամսի 27-ին էլ մեր վերջին, ընդհանուր, ավարտական թրեյնինգն էր: Այս անգամ մենք Երևանում էինք….Լիքը հուշեր կան, կապերի ամրապնդում, վկայականի ու վերջապե՛ս կրթապիտակների ստացում: Ամեն ինչ թողած մենք ուզում էինք կրթապիտակ ստանալ , որ վերջում լիքը ունենանք մեր վկայականների հետ:

Ամեն ինչ վերջացավ ու հասանք տուն: Երեխեքի կեսը նստել ու մուլտիկ էին նայում…դե արի ու բացատրի, որ էդ պատկերը ավելի շատ լացելու էր, քան խնդալու: Կիսաքուն վիճակ,  ուտելիքները սեղանին դրած, կեսը քնած: Հետո էլ առավոտը բողոքներ են գալիս, թե մուլտիկը լավը չէր: Ասա, որ քնած էիք, ինչ գիտեք լավն էր, թե չէ: Մի խոսքով, էներգիա տվեցինք ու ստացանք, թարմացանք ու հետ եկանք: Վերջում իրար գրկեցինք ու խոստացանք վերադառնալ:

Հ.Գ Էս ամեն ինչը կարդալուց Վերջին զանգյան տպավորություն ստացա

Հ.Գ.Գ Դուք էլ բանմ գրեք, տեսնինք ինչ կստացվի վերջում:

Աննա Գրիգորյան,

Ընթերցասերների ակումբի ակումբավար /Գյումրի/

Սկիզբ, թե՞ վերջ

Բարև բոլորին (հիմա էլի կմտածեք՝ ինչ ա ուզում ես աղջիկը մեզանից, հա գրում-գրում, բայց ոչինչ…)IMG_4236

Էս անգամ (քանի որ արդեն նոր կամավորների՝ ծրագրին միանալու ժամանակն ա) ես որոշել եմ ընկնել հուշերի գիրկն ու «հին» ու «նոր» կամավորներին պատմել (հիշեցնել),  թե ինչ ա եղել մեզ հետ անցած մի ամբողջ տարվա ընթացքում «ԿԱԶԱ»-ում։

Սկզբի համար ասեմ, որ մենակ հավես բաներ եմ պատմելու (սովորաբար մարդիկ վատ բաներ կարդալ չեն սիրում), բայց դե չմտածեք, որ «վատ» բաներ չեն լինում: Այ ստեղ հանգիստ կարելի ա Տոլստոյ ցիտել՝ «Երջանիկները նման են իրար, իսկ դժբախտները՝ դժբախտ յուրովի»։ Ուզում եմ ասել, որ լավ բաները նման են, վատերը՝ տարբեր ( ախ հուսամ կների ինձ Տոլստոյը ինձ կների նման խառնաշփոթի համար), բայց «ԿԱԶԱ»-ում ոչ մի ակումբ ու դրանց ներսում տեղի ունեցող բաները նման չեն իրար, դա կհասկանաք մի քանի անգամ մնացած ակումբավարներին հանդիպելուց հետո, բայց դա հետո կհասկանաք, իսկ հիմա անցնենք առաջ։

Ամեն ինչ սկսում ա սովորականի նման՝ լրացնում եք օնլայն թեթիկ և սպասում պատասխանի, բարեբախտաբար թերթիկի մեջ չկա բոլորիս կողմից չսիրված մի բան, որ կոչվում ա մոթիվեյշն լեթր, որը գրում ենք կյանքի վերջին րոպեները տեսնելով, ըստեղից-ընդեղից քոփի փեյսթ անելով և բոլորիս հատնի ու անհայտ եղանակներով։

Հետո, ինչպես միշտ, հարցազրույց։ Ձեզ զանգում ու ժամ են պայմանավորվում ( հա-հա՜ պայմանավորվում, ոչ թե ասում՝ վաղը ժամը 9-ին էն 4-րդ երազից կարթնանաս ու կգաս)։

Պայմանավորված ժամին մոտ ես՝ մարդ, ով նոր էր բացահանտում իր համար Երևանը, սկսեց փնտրել Նալբանդյան 29-ը, որը ոնց հետագայում պարզվեց գալիս էր անմիջապես Նալբանդյան, կարծեմ, 37-ից հետո։

Լավ, չշեղվեմ, ի վերջո հասա տեղ, բավականին վազելով, քանի որ չէի ուզում ուշանալ։

Ինչ ենք մենք պատկերացնում հարցազրույց ասելով, ճիշտ ա, մութ սենյակ, ջղային, վախենալու  դեմքերով մարդիկ, տարօրինակ հարցեր, հա՜ չէ սա ոնց որ դիմացի շենքն եմ նկարագրում կամ իրա դեռ սովետից մնացած պոդվալները, բայց դե, ի՞նչ արած, ես հարցազրույցները սենց էի պատկերացնում։

Մտա ներս, սպասվածին ճիշտ հակառակ, ինձ դիմավորեցին Կարինեն ու Նաիրան (ժպիտով) ու անցանք բուն թեմային, որը սկսվեց ոչ թե ավանդական «Ներկայացեք խնդրում եմ»-ով, այլ «Սյուզաննա ջան, կարո՞ղ է ջուր ուզես»-ով (չմոռանանք, որ ես վազում էի)։ Էսքանից հետո վատ լինել չէր կարող։

Իսկ ի՞նչ եղավ հարցազրուցի ժամանակ չեմ ասի, որ իմ նման մի քիչ տանջվեք ու վախեք :Ճ

Մի քանի օր հետո ես դարձա «ԿԱԶԱ»-ի Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար։

Բայց դրանից առաջ նախապատրաստական դասընթաց ու մի քանի օրում մենք իմացանք, թե ով է ակումբավարը և ինչ է նրան սպասվում ( բայց վերջինը դեռ ոչ մեկ մինչև վերջ չգիտի)։

Հետո սկսեցին ակումբները, որոնք անցնում էին հավես, հետաքրքիր, խառը (հատկապես, երբ դու ակումբից մի օր առաջ քննության ես եղել), անակնկալներով լիքը ու էլի սենց լիքը բառեր, որ եթե անգամ Աճառյանի բառարանը գրես քիչ կլինի (քանի որ ինչպես ասում էր Ինչ-որ մեկը՝ մեր լեզուն աղքատիկ ա)։

Որոշ ժամանակ անց մենք գնացինք Գյումրի, իսկ թե ինչ եղավ Գյումրիում արդեն պատմել եմ, կարող եք կարդալ ( ինձ թվու մա ես լավ մարկետոլոգ կլինեմ :Ճ) ։

Որոշ ժամանակ անց եկավ պահը, որ բացի ակումբավարությունից մենք նաև ծրագրեր էինք իրականացնում։ Ընդհանուր կազմակերպեցինք երկուսը՝ մեկը Արշալույսում, մյուսը Վանաձորում։ Արշալույսի ծրագրի ժամանակ ես հասկացա, որ մենք ունենք մե հրաշալի պոտենցիալ Հայաստանի գյուղերում, բայց երբեք դրան ուշադրություն չենք դարձնում, կամ էլ քիչ ենք դարձնում։ Էնտեղ մենք փորձեցինք գյուղի ակտիվ երիտասարդներին էլ ավելի ակտիվացնել։ Իսկ էն, որ մենք էնտեղ պարել սովորեցինք, ես կյանքում չեմ մոռանա։

Իսկ ինչ եղավ Վանաձորում, հա-հա, ես դրա մասին էլ հոդված ունեմ (նենց որ չենք մոռանում վերը նշած մարկետոլոգի պոտենցիալի մասին)։

Հետո ամփոփիչ հանդիպում, որի ժամանակ Գյումրու երեխեքը եկան Երևան, հին ծանոթներին նոր կողմերից ճանաչելու հավես ժամանակ եղավ։ Հետո գնացինք բավականին սպասված արձակուրդ։

Այ սենց շատ արագ ես պատմեցի, թե ինչ ա եղել անցած մեկ տարվա ընթացքում, հա պատկերացրեք սա արագ էր, քանի որ մանրամասն պատմելու դեպքում կարելա միհատ մեծ գիրք գրել, բայց դա թողնենք նոր եկող սերունդներին :Ճ

Այ ստեղ երևի պետք ա գրեի՝ «Սիրելի՛ կամավորներ, մտնելով «ԿԱԶԱ»-ի ընտանիք, ձեր դիմաց բացվում է նոր կյանք տանող մի ճանապարհ …», բայց չեմ ուզում ստեղ արտագրել իմ վերջին զանգին տնօրենի ասած ճառը, քանի որ դիսկը կալարեմ միացնեմ :Ճ

Դրա համար կգրեմ են, ինչ գրած ա հենց վրան:

Բարի երթ սիրելի շրջա, օյ, կամավորներ …

 

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/