Երևան-Գյումրի տրանզիտ /երբ տեղ հասանք/

… հայտնվելով թատրոնի շենքի ետևի փողոցի մի շենքի մոտ` ներս մտանք, ու մեզ տեղավորեցին մեր սենյակներում, որից հետո մենք արդեն ֆորումում էինք (սենց էինք կոչում էն սենյակը, որում անցկացվում էին մեր հանդիպումները):

Այ այստեղից էլ սկսվում եմ մեր Գյումրվա արկածները։

Սկզբում, ինչպես միշտ, ծանոթացում։ Քո ուղեղի վրա լցվում են 10-15 անուն, որոնք պետք հիշես, իհարկե բոլորը հիշել առաջին անգամից դժվար ա, դրա համար այ սենց խոսակցությունները (գոնե իմ հետ) շատ էին.

– Բարև, բա քո անունն ինչ էր:

– Հա՛, դու երևի Լիլիան ես:

– Չէ՛, ես Լուսինեն եմ, Լիլիան ինքն ա:

– Իրա անունը հիշու՞մ ես:

– Վա՜յ չէ, լավ, հեսա հաստատ մեկը իրա անունը կասի, ու կհիշեմ, ամոթա արդեն 6 անգամ հարցնելը։

Հենց ծանոթացման ժամանակ էլ սկսեցին ձևավորվել առաջին մի քանի մականունները։ Սկզբում երևի նշեմ «կարծրատիպեր կոտրող բարեցին» կամ​ Անդոյին (իրա անունն էլ եմ դժվար հիշել, հենց տեսնում էի, մտածում էի, վա՜յ Բարեցը,  կողքից միշտ մեկը գոռում էր Անդո ու փրկում էր ինձ, որ էլ չհարցնեի՝ բա քո անունն ի՞նչ էր)։

SA_9935

Հետո հիշեցի Էդգարին (իրան պետք ա առանձնահատուկ նշեմ, հենց իրա ու իրա աստղադիտակի շնորհիվ իրականություն դարձավ իմ երազանքներից մեկը` աստղերին նայելը), ու հենց էտ ժամանակ Նուշը մեզ հիշեցրեց «Երկնքի բոլոր աստղերը քեզ եմ նվիրում, աստղերը-աստղերը, բոլոր աստղերը…», ու էս երգով անցան մեր հետագա օրերը (չմտածեք, թե մենք ռաբիզ ենք լսում, չէ՛, ուղղակի շատերի նման մենք էլ չլսելով բոլոր երգերը անգիր գիտենք):

Էլի մի քանի ձևավորված անուններ Երևանի Գոռ – Գյումրու Նաիրա, Երևանի Հերմինե – Գյումրու Կարինե։ Իրանք նույն գործառույթներն են իրականացնում «ԿԱԶԱ»-ի Գյումրիի ու Երևանի կենտրոններում։

Մի բան  պատմեմ, որի հեղինակը ես եմ (դե ո՞նց ես, ավելի կոնկրետ պապաս, ով որոշել էր զանգել ու իմանալ թե ոնց եմ, ինչ բանի եմ)։ Ուրեմն նստած ծանոթանում ենք մեկ էլ հոպ զանգում  ա հեռախոսս (Համասյան «Պոետ»),  ու ես պահին սկսվում ա աղմուկ (հայերեն ասած՝ շուխուր)։ Ես պատրաստվում եմ կարմրել, ամաչել (դե քանի որ չգիտեի,թե էտ շուխուրն ինչի հետ էր կապված, հուսամ ոչ հեռախոսիս​) ու չգիտես ոնց (երևի Կարինեն հասկացել էր իմ կարմրելու մտադրությունը) լսում եմ Կարինեի ձայնը.

– Վա՜յ, ինչ կոլորիտային երգ էր։

Ուռա,՜ կարմրելու կարիք չկա։

Շարունակում ենք ծանոթացումը ու ամեն ինչ ընդհատում սուրճի ընդմիջումով։

SA_9882Հետո սկսվում են թիմային աշխատանքները, սկսում ենք ավելի լավ ճանաչել թիմի մասնակիցներին շենքում վազվզելով: Մի սենյակում խոսում ենք խդիրների ու դրանց լուծումների մասին ( հետաքրքիր ա՝ ոնց կարան մարդիկ էսքան նման մտածեն), մյուս սենյակում լինում են ինչ-որ անկեղծացման րոպեներ, ու սենց տարբեր սենյակներ ու հետաքրքիր գաղափարներ։ Հավաքվում ենք ու սկսում բոլորով քննարկել ընթացքում ծնված և արդեն տարիներով մեր մեջ մնացած գաղափարներ ու հանկարծ

– Էսքանով ավարտեցինք երեխեք ջան, կարող եք ընթրել ու դուրս գալ քաղաքում քայլելու, եթե ուզում եք։ SA_9937

«Հա, ո՞նց չենք ուզում, համոզված եմ բոլորի մտքին էտ էր»։

Սկսում ենք քայլել Գյումրիում, մութ ա, բայց ուրախ ու հավես։ Տարոնի  խնդրանքով (դժվար էր դա խնդրանք համարել, ինքը արդեն մի ամիս էր ասում էր դրա մասին, ու մենք ստիպված էինք գնալ) գնացինք «Մեր մանկության տանգոն» ֆիլմի հայտնի պատշգամբը տեսնելու (ցավոք սրտի էս օրվա բոլոր նկարները կանաչ են)։

Մի քիչ էլ թափառելուց հետո  հասկացանք, որ մեր ժամանակը լրացել ա, ու մենք խոստացված ժամին արդեն «ԿԱԶԱ»-ում էինք։

Վերևում, արդեն նշեցի, որ մեր աստղագետ Էդգարը, իր աստղադիտակով օգնեց մեզ նայել աստղերին ու սկսվեց.

-Իմ հերթն ա

-Ես մրսում եմ, առաջինը նայեմ ու գնամ

-Չէ էլի, ես

Ու մինչև մենք կռիվ էինք անում լսվեց Էդգարի ձայնը.

– Յուպիտերն եմ գտել (գտնելը որն ա, ինքը երևի տեղը անգիր գիտեր), բայց պետքա այ սենց կախեմ աստղադիտակը բալկոնից, որ նայենք։

Բոլորս անհամբեր նայում էինք իրար, հետո հերթով բարձրանում բալկոնի քարին ու նայում Յուպիտերին։ Քանի որ ես համբերատար սպասեցի վերջին ամենաերկարը նայեցի։ Հետո գտանք Սիրիուսը ու նայեցինք իրան (հետաքրքիր ա չէ, մենք հազվադեպ ենք աստղերին նայում, իսկ իրանք՝ մեզ ամեն օր)։ Մինչ մենք «աստղագետ» էինք մեզ զգում, երեխեքը արդեն չայ ու կոֆեն դրած մեզ էին սպասում։ Չմոռանամ ասեմ,որ ես 3 հատ ընկնող աստղ տեսա մեր աստղագիտության ժամին (այո-այո, ես հասցրել եմ 3 հատ երազանք պահեմ)։

Մեր տեղը հանձնելով Անահիտին ու խոհանոց գնալով՝ սկսեցինք չայ խմել։ Երևի 5 րոպե էլ չէր անցել Անահիտը արագ  բալկոնից վազեց դուրս.

-Ի՞նչ ա եղել….

-Անահիտը…

-Էդգարը…

-Աստղադիտակը…

-Սևակ հասի, հո չի ընկել Էդգարը բալկոնից…

Էս վերջին խոսքի վրա Սևակը վազումա բալկոն:

-Չէ՛, ամեն ինչ նորմալ ա, Էդգարն էլ, աստղադիտակն էլ……

Անահիտը հետ ա գալիս ու, մեր վախեցած աչքերին նայելով, պատմում, որ աստղային հոսք էին տեսել։

Գյումրու տաք ու արևոտ օրվան փոխարինեց ցուրտ  գիշերը ու մենք հավաքվեցինք ֆորումում, ու սկսվեց մաֆիան։ Մաֆիան երկար չտևեց, ու Սևակը որոշեց պատմել հոգիների ու ուժասների մասին։ Քանի որ աղջիկները շատ էին, ու էս ամեն ինչը երկար չտևեց, մենք գնացինք քնելու։

Մարտական առաջադրանք ունեինք՝ ժամը 9-ին պետք ա նախաճաշեինք:

Շարունակելի…

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s