Որտեղից ուր հասանք

36883442_10216003292813293_1614266816866025472_nԿԱԶԱ-ն մի յուրօրինակ դպրոց եղավ ինձ համար՝ իր մշակութային շոկի բոլոր փուլերով: Դեռևս առաջին անցկացրած ակումբի օրը պատկերացում չունեի, թե ինչպես է այն կայանալու, իսկ երբ այդ առաջինն ավարտվեց, մոռացա, թե ինչպես անցավ: Հիշում եմ՝ որքան հաճախ ոչ մի բան չէր ստացվում անել, ոչ մի նոր գաղափար չէի ունենում, նույնիսկ ուզում էի դադարեցնել կամավորությունը: Բայց հիմա ուրախ եմ, որ մնացի, քանի որ մշակութային շոկի վերջին փուլին եմ հասել, որի ժամանակ մեկը մյուսի ետևից նախաձեռնություններ ենք իրականացնում, իսկ ակումբավարման օրերը, ցավոք, մոտենում են իրենց ավարտին:

Երբ դեռ ձմռանը բոլորով որևէ ակումբից հետո հավաքվում ու խոսում էինք նախաձեռնության առաջարկներից, ես չէի պատկերացնում, որ դրանք հնարավոր է իրականացնել, առնվազն ինձնից չէի ակնկալում, որ սեփական նախաձեռնության առաջարկ կունենամ ու կանեմ հստակ քայլեր դրա համար, բայց արի ու տես դա էլ եղավ:

Մեր յուրահատուկ նախաձեռնությունները անցկացվեցին Բյուրականում: Իր սաղմնային շրջանում, երբ ակումբավարներից մեկն առաջարկեց գյուղում որևէ աշխատանք կատարել, այն բոլորիս համար ամբողջովին այլ էր թվում, քան՝ ինչ վերջում ունեցանք: Սկզբում նախատեսվում էր գնալ որևէ գյուղ ու օրվա ընթացքում օգնել գյուղացիներին իրենց տնտեսություններում:

IMG_2840Արդյունքում ունեցանք երկու օրից բաղկացած միջոցառումների օրակարգ: Առաջին օրը գնացինք Բյուրական՝ տեղի երիտասարդների ու դեռահասների հետ ակումբ անցկացնելու: Գրողը տանի, մենք անգամ լանչի ընդմիջում ենք ունեցել: J Այդքան ծավալուն օրակարգ էինք մտածել, որի գործընթացներից նույնիսկ ոչ բոլորը հասցրինք նույն օրն անել: Ես ինքս առաջին անգամ էի հիմնադրամից դուրս միջոցառում անցկացնում, ու, ինչ խոսք, լարված էի: Սկիզբը ցույց տվեց, որ լարվածությունս անտեղի չէր, քանի որ սառույցկոտրուկները, որ փորձեցինք կիրառել, իրենց անլուրջ խաղեր թվացին, բայց նրանք դեռ չգիտեին, թե ինչ սահմանների կարող էր հասնել մեր անլրջությունը: Կարճ ասած՝ սառույցկոտրուկի վերջում բոլորը ծիծաղկոտ ու ուրախ էին: Մտածեցի՝ վստահում են արդեն, կարելի է գործել: Չնայած մեր նախկին համոզման, որ օրվա համար ընտրված խաղերը բարդ կլինեն, նրանք ամբողջությամբ ներգրավվեցին պրոցեսի մեջ, ու արդեն պարզ էր՝ մենք այդ օրը հաջողելու էինք: Օրվա վերջում ուրախ ու ոգևորված վերադարձանք Բյուրականից: Հրաժեշտից առաջ մասնակիցները առաջարկեցին, որ նման բան Բյուրականում էլի կազմակերպվի: Հաջորդ շաբաթ արդեն ակումբավարների ավելի մեծ թիմով ու ավելի բազմաքանակ մասնակիցների խմբով կայացավ մեկ այլ ակումբային հանդիպում, որն արդեն առանց ինձ անցավ, բայց արդյունքները նախորդին չէին զիջում:

IMG_2858

Երկրորդ օրը, որ անմիջապես առաջին օրվան հաջորդող օրն էր, մի խումբ երևանաբնակների հետ ուղևորվեցինք էլի Բյուրական՝ այս անգամ գյուղական տնտեսությանը ծանոթանալու ու բերքահավաքին մասնակցելու: Այս անգամ հաշվի չէինք առել ցերեկային շոգը, որ արագ ուժասպառ էր անում բոլորիս:

 

Երբ մի պահ գործը դադարեցնում էի ու նայում մյուսներին, մտածում էի, թե ինչքան քիչ բան է պետք օգտակարն ու հաճելին համատեղելու համար: Նրանք, իրար օգնելով, ծառերից կեռասներ էին հավաքում ու ամենևին չէին մտածում, թե ինչի համար են անում: Բավարար էր լոկ գիտակցելը, որ օգտակար գործ են անում՝ համատեղելով խինդն ու ծիծաղը: Օրվա ամփոփիչ կարծիքների փոխանակման ժամանակ մասնակիցներն էլ ասացին, որ աշխատանքը հաճելի էր, որովհետև խմբով էր արվում: Երբ նկարները թերթելով տեսա, թե իրականում որքան մեծ ծավալի աշխատանք է արվել, ես ինքս ինձ համար վերարժևորեցի խմբային ուժն ու յուրաքանչյուր անդամի անհատական դերն ընդհանուրի գործում:

 

Եվ այս ամենի մեջտեղում Տաթևիկի վարակիչ էնտուզիազմը ոգևորում էր մեզ նախապատրաստական պրոցեսում, ինչը ևս ինձ լավ հիշողությունների ու անհոգ ակնթարթների չմոռացվող հավաքածու պարգևեց, որ գուցե ուրիշների համար սովորական ընթացք էր, որովհետև նրանք առաջին անգամ չէին որևէ բան կազմակերպում, բայց սա իմ առաջին անգամն էր, ու, որպես կանոն, առաջինը միշտ հիշվում է:

Արդյունքում մենք նախաձեռնությունների խթան տվեցինք Բյուրականի երիտասարդներին և ունեցանք արված անշահախնդիր գործում մեր և կամավորների թիմի ներդրումը, ինչում իր անփոխարինելի տեղն ունեցավ սերն ու կապվածությունը, որ ակամայից առաջացավ մասնակիցների ու մեր միջև: Այս ամենը գոնե ինձ համար վկայում են, որ եթե կարող ես լավ բան անել, ուրեմն պետք է անես, որովհետև բարի գործում արդյունքները սպասվածից ավելին են լինում և տարածում են սեր ու նվիրվածություն, որ ամրացնում են քո կամային ու բարոյական սկզբունքները:

Ազատուհի,

Երևանի Միջմշակութային ակումբի ակումբավար

—————————————————————————————————————————————–EVS with KASA

DSCF0850

My name is Jakub I am 19 years old I was born in Poland. I love walking barefoot, hitchhiking, writing long letters, learning, reading, drinking tea, talking with people who are different than me and many other things. I always look for new experiences, adventures and relationships, because this is what shape our personalities – other people and how we interact with them. That’s why I’ve chosen to travel and to leave my country. When you are on the road, or when you are living abroad you are exposed on meeting new people and new cultures.

I didn’t know much about Armenia when I was applying for EVS in Gyumri and that was the main reason for choosing this country. What is a better way to learn about one country than to move there? I was picturing high Caucasian mountains touching the blue sky and mixture of different cultures, living together in small area. Reality is maybe more prosaic, but definitely more interesting than I’ve expected.

There are two kinds of activities I have in KASA Foundation. English lessons with children and discussion clubs with youngsters. Both give me a lot of positive energy. Working with kids is a lot of fun and it is very inspiring to see how they make progress and how involved they are in the process of learning. If it comes about work with youngsters I am animator of 2 clubs. English club is not only the place for improving communication skills in foreign language, but also a place to discuss important issues. “The city is talking club” is a very new idea, which haven’t started to work yet. We are planning to create a space for people who want to change something in Gyumri, to discuss problems of city, find solutions and try to apply them.

EVS is an amazing adventure! It is perfect opportunity to travel and to discover new culture. While you learn a lot from local community you can also contribute to it. You can gain a lot of experience, not only connected with your voluntary job. The best thing about EVS is meeting people, other volunteers, activists, locals. I can recommend this project to every young European!  

Jakub Bieniasz from Poland


 

IMG_CHLOE

 My name is Chloé, I’m 24 years old and this year I have decided to be a volunteer in KASA. After a long school record, with a lot of changes of subjects and questions in my mind about my professional desires, I decided to make an EVS in order to be useful with my knowledge and also to take time to think on my personal ambitions.

 Most of the times people want to choose their EVS according to a country. It wasn’t my case. I only knew that I wanted a country different than mine, where I should live in another way, where there wasn’t a “materialistic culture” mind. One day someone proposed me this EVS offer in Armenia. I liked a lot  the proposed mission so I asked to a close friend of mine who went there two years ago. She told me it was a beautiful and interesting country. I have made some research about Armenia and it was what I looked for, so I applied and it worked!

 At present, I am involved in the development of Francophonie by giving French lessons, by organizing some cultural events but also by animating on thematic youth clubs about citizenship and our place as individual in society. As an EVS I also have an opportunity to develop my own project during my mission.

 These different missions allow me, of course, to open my mind on another culture and on my abilities, but above all they offer me the possibility to think about myself as a person. After only few months I was both surprised and meantime disappointed by myself, however,  I have learned a lot about myself and future desires. That’s what I expected from an EVS and it’s an opportunity it offers. In my opinion, EVS is a real sharing of needs that answers to everyone’s appetite.

Chloe Lelivre from France

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s