Category Archives: Երիտասարդներ

Երվանդ Վարդանյան. «Գրողն իր գործով պետք է նյարդային իմպուլս լինի ուղեղի համար»

«Կնատյացության գաղափարը չպետք է հասկանալ բառացի՝ ես ատում եմ կնոջը, չեմ ուզում նրան տեսնել: Պետք է հասկանալ դրա փիլիսոփայական պահը, որ կինը չի թողնում տղամարդուն հասնել անձնական կատարելության, հոգևոր բարձրացման ու նրան վերադարձնում է մարմնական, սեռական մակարդակին: Հենց այս կոնֆլիկտն է, որ շատ գրողների ստիպել է այդպես մտածել: Ապրելու, գրելու ընթացքում զգում ես կնոջ ներկայության կարիքն, ու այդ տանջանքները ստիպում են մտածել կնոջ դերի մասին», – ասում է գրող, պատմաբան Երվանդ Վարդանյանը:  image2

«ՀԵՔ» ծրագրի Արվեստասերների ակումբի հանդիպման ժամանակ երիտասարդ գրողը ներկայացրել էր «Միզոգենիա՝ կնատյացությունը գրականության մեջ» թեման: Թե ինչու էր հատկապես այս թեման ընտրել երիտասարդական ակումբում խոսելու համար, Երվանդը պարզաբանում է, որ իր կարծիքով՝ թեմայի վերաբերյալ տեղեկատվության պակաս կա: Միաժամանակ, այն հետաքրքիր և ինտրիգային է:

Գրականության մեջ միզոգենիայի օրինակները շատ են. սկսած հին հունական առասպելաբանությունից ու աստվածաշնչյան պատմություններից մինչև Լև Տոլստոյի և Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի գործերը: Բայց կնատյացության դրսևորման «գագաթնակետը» Երվանդը համարում է ավստրիացի փիլիսոփա և հոգեբան Օտտո Վեյնինգերի «Սեռ և բնավորություն» գործը: Այստեղ վերջինս խոսում է տղամարդու և կնոջ տարբերությունների ՝ «տղամարդկային» և «կանացի» սկզբի մասին: Հեղինակը տղամարդկանց է վերագրում գիտակցության, ստեղծագործելու և ճգնավորության բարձր մակարդակը, այնինչ կանանց համարում է գիտակցության պարզունակ մոդել, անարդյունավետության և զգայունության կրողներ:

«Գրողներից շատերը կանանց լավ էլ սիրել են, դա չէ խնդիրը: Կնոջ մեջ նրանք ատում էին այն «գայթակղությունը», որը չի թողնում հասնել իրենց անձնական կատարելությանը, այլ միշտ քաշում է կրքերի աշխարհ», – պարզաբանում է Երվանդը:

Երվանդն էլ ունի «կնատյացության» իր օրինակը: Խոսքը վերջինիս «Կարճ պատմություն կնատյացության մասին» պատմվածքի մասին է: Այստեղ գրողը ներկայացնում է Ֆրանսիայում իր հանդիպումը մի կնոջ հետ, ով «կարդում էր միայն ժամանակակից կին գրողների գործերն ու ապրում էր պահով»: Այնուհետև Երվանդը ներկայացնում է իր դիտարկումները՝ կապված տղամարդու և կնոջ տարբերությունների հետ:

image1«Տղամարդը անցյալին է միտված, իսկ կինն ավելի շատ ապրում է ներկայով: Իսկ ներկայով ապրող մարդը չի կարող գրականությանը տրվի ամբողջությամբ, որովհետև եթե ապրում ես ներկայով, արդեն իսկ ժամանակ չես ունենում մտածել գրելու մասին. դու ուղղակի ապրում ես պահը, զգացմունքը, – ասում է Երվանդը: – Կինն ավելի շատ միտված է ապրել ներկա ժամանակով: Իսկ գրականությունն արդեն անցյալն է, որպես գրվածք այն անցյալի դարակում է: Փոխարենը, կինը կարող է լավ ընթերցող լինել, որովհետև կարդալու գործընթացը ներկա է»:

Երվանդ Վարդանյանը պատրաստվում է հրատարակել իր առաջին վեպը

«Գրականությամբ պետք է ինչ-որ բան փոխես մտածող մարդկանց մեջ: Գրականությունը հայացք, տեսադաշտ է: Քո տեսադաշտի միջոցով պետք է մարդկանց ցույց տաս՝ ինչ ես տեսնում: Որպես գրող դու նրանց տալիս ես ակնոց. կարող է մեկի համար այն հեռատեսի լինի, մյուսի համար՝ կարճատեսի», – ասում է Երվանդը:

Վերջինս գրողի ու գրականության հիմնական խնդիրներից մեկը համարում է ոճի դրսևորումը: Իր սեփական ոճը բնորոշելու համար նա համոզված է, որ որպես գրող դեռ երկար ճանապարհ ունի անցնելու:
«Ոճը քանդակի պես է. քեզ քար են տալիս, սկսում ես քանդակել: Հիմա գլուխը քանդակել եմ, բայց ոտքերը կամ ձեռքերը մնացել են. տարիների ընթացքում է դա ստեղծվում», – ասում է Երվանդը:

Վերջին շրջանում Երվանդ Վարդանյանն իր գրական ստեղծագործությունները պարբերաբար հրատարակում է գրական հանդեսներում: Այժմ նա աշխատում է իր վեպի վրա, որը պատրաստվում է հրատարակել այս տարվա ընթացքում: Վեպի ստեղծման ընթացքը նա համեմատում է ճարտարապետության հետ.  կարծես նա ճարտարապետն է, ում տվել են թուղթ, և այժմ պետք է քաղաքը նախագծի:

Երվանդի վեպի գլխավոր հերոսը հայ երիտասարդ է, ով ուսանում է Գերմանիայում: Սակայն imageուսումնական գործընթացը երիտասարդի համար ոչ այնքան բարենպաստ է ընթանում, և անգամ համալսարանից դուրս մնալու վտանգ կա: Փոխարենը, նա մի խումբ երիտասարդների հետ հաճախում է գրականության ակումբ, որտեղ մի օր հետաքրքիր դեպք է պատահում: Ակումբը դրամաշնորհ է շահում, որի պայմանների համաձայն գրականասերների այս խումբը պետք է վեպ գրի: Վերջիններս որոշում են, որ խմբի մասնակիցներից յուրաքանչյուրը պետք է գրի վեպի մի գլուխը: Հերթականությունը որոշվում է վիճակահանությամբ: Գլխավոր հերոսին բաժին է ընկնում գրել վեպի վերջին գլուխը: Այսպիսով, Երվանդի վեպի մեջ «ծնվում է» իր հերոսի վեպը: Վեպի մեկ այլ սյուժետային գծում գլխավոր հերոսը ժամանակ առ ժամանակ տարբեր կենդանիների շորեր է հագնում, և երեխաներին զվարճացնելու ընթացքում նրանց համար հեքիաթներ կարդում:

Երվանդն իր առջև խնդիր է դրել վեպում ներկայացնել մի քանի շերտեր, որոնք վեպը պետք է դարձնեն հետաքրքիր: Նա համոզված է, որ վեպը պետք է խաղային տարրեր ունենա, որպեսզի հետաքրքրի ընթերցողին և վերջիններս «ուզենան վեպում ապրել»:

«Գրողն իր գործով պետք է նյարդային իմպուլս լինի ուղեղի համար, դա կարող է ցավ, ջղաձգում առաջացնել, բայց գոնե ազդակ կտա», – ասում է Երվանդը:

Թե ինչի մասին է լինելու վեպի հերոսի վեպը, Երվանդը դեռևս չի ներկայացնում: Իսկ վեպի վերնագիրը ընթերցողը կիմանա վերջում՝ վեպի ավարտից հետո միայն:

Նյութը՝  Մերի Մամյանի, Անգլախոսների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Լուսանկարները՝  Լիլիթ Գրիգորյանի, Արվեստասերների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Երևան-Գյումրի տրանզիտ

Երբևէ ունեցե՞լ եք այնպիսի զգացողություն, որ սրտից քար ա կախված կամ բոլոր օրգանները սեղմվել են իրար: Ռուսները սրան կոչում են «бабочки в животе»,  բայց էն, ինչ ես զգացի Գյումրի գնալու նախորդ օրվա գիշերը, ավելին էր, քան ռուսների նկարագրածը. դա իսկական պատերազմ էր, էն էլ տանկերով:

Երբ իմացա, որ գնալու ենք Գյումրի աշխարհով էի եղել. նոր մարդիկ, նոր քննարկումներ ու թեմաներ, նոր զգացողություններ, և ի վերջո ես կհայտնվեմ մի քաղաքում, որի մասին լիքը լսել եմ, բայց երբեք չեմ եղել:

Հետաքրքիրն էն ա, որ լիքը լավ բաներ էի մտածում, երբ առաջին անգամ լսեցի Գյումրի գնալու մասին, բայց ճիշտ հակառակը էն անքուն գիշերը՝ Գյումրի գնալուց առաջ: Ամբողջ գիշեր մտածում էի՝ լավ ու՞ր ենք գնալու, ի՞նչ ա մեզ սպասվում, ինչպիսի՞ մարդկանց ենք հանդիպելու, ո՞ նց եմ ես յոլա գնալու իրանց հետ: Բայց ամեն ինչի մասին հերթով:

Սկզբի համար ասեմ, որ զարթուցիչս խփեց ժամը 7-ին, բայց իրա կարիքը չկար՝ ես ամբողջ գիշեր չէի քնել…

07:30-ի մոտ զանգեց Տարոնը (ակումբավար թիմակիցս) ու ասաց, որ տեղ ա հասնում, ու նենց անեմ, հասցնեմ նստել 57 համարի ավտոբուսը ու իրար հետ գնանք ԷՍՊԱՍ:

Էն դաժան գիշերը քիչ էր, մենք (ես ու Տարոնը) տեղ հասանք 08:10-ին, երբ ոչ մեկ չէր եկել, ու ԷՍՊԱՍի դուռը դեռ փակ էր…

DSC_3304

Իսկ ինչ պետք ա անեն երկու հոգի, ում քունը տանում ա, ու շատ շուտ են եկել, ճիշտ ա՝ պետք ա կռվեն, դե մենք էլ հետ չմնացինք.

-Զուզի դու գիժ ես (Զուզին իմ մականունն ա՝ իմ անվան գերմաներեն տարբերակը, որը կնքել ա վերոնշյալ Տարոնը), ինչի՞ ենք էսքան շուտ եկել:

-Բուլկի (էս անվամբ էլ ես եմ իրան կնքել, հետագայում ինքը կդառնա շատակեր, բայց սա ուրիշ պատմություն ա) դու բութ ես, առավոտ շուտ զանգեցիր, տնից հանեցիր:

Ու կռիվը դեռ կշարունակվեր, եթե չգար ԷՍՊԱՍ-ը մաքրող կինը՝ Լիլիթը ու մեզ ներս չթողներ կենտրոն:

Անցավ ևս մի քանի րոպե: Տարոնն ու ես սկսեցինք պարել, հա-հա մի զարմացեք պարում էինք, դե դա ոտքի վրա չքնելու լավագույն տարբերակն էր:

08:30-ին, երբ մենք դեռ պարում էինք, ներս մտավ Սևակը (էտ պահը ֆիքսել էր պետք): Ուռած, աչքերով չքնած Սևակը, տեսնում ա երկու հոգու, ովքեր իր աչքին միշտ ադեկվատ են եղել (հույս ունեմ, որ տենց գոնե եղել ա, որովհետև հիմա հաստատ տենց չի): Ի դեպ, Սևակը նույնպես իմ կոլեգան է, վարում է Արվեստասերների ակումբը: Հետո մեզ միացավ Կարինեն, ինքն էլ հոգնած ու քնած աչքերով, բայց ինչպես միշտ ուրախ տրամադրությամբ.

-Վայ, երեխեք ջան, արդեն եկել եք, ի՛նչ լավա, որ պարտաճանաչ եք, հեսա մնացածն էլ գան ու շարժվենք (շատ պոզիտիվ էր տրամադրված Կարինեն, նա մարդ է, ով մտածում էր, որ եթե որոշել ենք 08:30-ին շարժվել, ուրեմն այդպես էլ կլինի: Իրականում բոլորը հավաքվեցին 9-ից 5 պակաս, ու էլի լավ ա, կարայինք ավելի ուշ հավաքվեինք):

Կարինեի գալուց հետո սկսեցինք քիչ-քիչ հավաքվել: Սկզբից Էլյան եկավ, սկսվեց սովորական պաչ-պռոշտի (Լոռին խոսում ա մեջս), հետո Նաիրան ու մնացածը: Հավաքվելուց հետո բոլորով գնացինք մեր մարշուտկան գտնելու, քանի որ ինքը պետք է մեզ սպասեր խաչմերուկում, բայց չգիտես ինչի հայտնվել էր կողքի թաղում: Քանի դեռ մենք փնտրում էինք մարշրուտկան, ես հայտնաբերեցի ևս մեկ ֆիքսելու կադր, որը մնաց մենակ հիշողությանս մեջ: 10 հոգի իրերով բեռնված, փակելով Նալբանդյան փողոցի աջ մայթը փնտրում են մարշրուտկա ու գոռում են.

-Չէ՛, ստեղ չի…

-Դե միհատ էլ զանգեք տեսեք ուր ա…

-Ասեցի էլի դալանով անցեք…

-Գտանք, եկե՛ք…

-Էրեխեքն ու՞ր են…

-Գալիս են….

Վերջապես նստեցինք մեքենան, որը վարում էր Մայիս ձյաձյան, ու ճանապարհ ընկանք (տեսա ու մեջիս լարվածության մի մասը անցավ, հիշեցի, որ գնում ենք աշխարհի ամենահյուրասեր քաղաքը, ուրեմն չի կարա վատ անցնի):

Իսկ ինչ եղավ ավտոբուսում երևի արդեն պարզա՝ «Ալիանս»  իրա տարօրինակ բառերով ու բացատրություններով, «Բլիբել» ՝ անիմաստ հարցերով ու գիժ պատասխաններով, ուրիշ հետաքրքիր հարցեր ու պատմություններ ու հանկարծ Կարինեի ձայնը.

-Պատրաստվեք տեղ ենք հասնում:

Իյա՞, ո՞նց արդեն հասել ենք, երբ անցավ էս ժամը: Երևի բոլորն էլ էտ էին մտածում, երբ Մայիս ձյաձյան կանգնացրեց մեքենան, ու մենք հայտնվեցինք Թատրոնի շենքի հետևը՝ (հիմա բոլորս հենց սենց ենք հիշում էտ տեղը) «ԿԱԶԱ»-ի Գյումրու գրասենյակի դիմաց:

Շարունակելի…

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Գույներ…

12901056_1146597675372110_12951378693101504_oԱսում են, եթե կյանքում ինչ-որ վատ բան է լինում, դրա մեջ միշտ պետք է գտնել լավը։ Իմ կամավորական աշխատանքը «ԿԱԶԱ» հիմնադրամում սկսվել է հենց այդպես։ Այդպիսի օրերից մեկի ժամանակ ծանոթացա ընկերներիցս մեկի հետ, ով հաճախում էր «ԿԱԶԱ» հիմնադրամ, նա առաջարկեց գնալ իր հետ։ Այդպես հաճախելով մի օր առաջարկ ստացա վարելու արվեստասերների ակումբը։ Սկզբում քիչ էի հասկանում իմ դերը, հետո, ծանոթանալով և ուսումնասիրելով ծրագրիը, կարողացա հասկանալ այն։ Արվեստը ամենուր է, ուղղակի պետք է զգալ ու տեսնել այն «ԿԱԶԱ»-ում աշխատում եմ  երկու տարի ու չեմ պատկերացնում իմ առօրյան առանց իմ ակումբի ու մասնակիցների։ Սա մեծ հնարավորություն է զարգանալու, ստանալու նոր գիտելիքներ ու հմտություններ, առաջ շարժվելու, ձեռք բերելու նոր ընկերներ։ Սիրում եմ լինել վառ, աշխույժ և իմ մասնակիցներին տալ նոր մտքեր և գույներ։ Շատ հետաքրքիր էր միշտ փորձը կիսել ու փոխանցել այլ երկրների երիտասարդների հետ, ծանոթանալ նրանց մշակույթներին, շփվել ու ձեռք բերել նոր փորձ, հմտություններ ու իհարկե նոր ընկերներ։ Այս տարի ինձ հնարավորություն ընձեռնվեց մեկնելու Վրաստան երիտասարդական փոխանակման ծրագրի: Այն վերաբերվում էր բնապահպանությանը։ Քանի որ  այն իմ առաջին միջազգային ծրագիրն էր ու լավ չէի տիրապետում լեզվին, սկզբում շատ էի անհանգստանում, որ չեմ կարողանա շփվել, հարմարվել, հասկանալ ու օգտակար լինել իմ թիմին։ Սակայն պարզվում է, որ միայն լեզուն չէ որ միավորում է մարդկանց։

12494855_10153715890568500_3127381401587986045_n

Ծրագրին  ներկայացնում էինք մեր երկրները ու առկա բնապահպանական խնդիրները՝ փորձելով առաջարկել լուծումներ։ Ծանոթացա այլ մշակույթների և շատ դրական մարդկանց հետ, ձեռք բերեցի նոր ընկերներ, որոնց հետ շփումը հուսամ երկարատև կլինի։ Հիացած եմ Վրաստանով. բնությունն ուղղակի հրաշք էր: Ինձ ոգեշնչել է այդ երկիրը։ Իսկ ամենակարևորը, բացի փորձից և հմտություններից, ես գտա  ու բերեցի ինձ հետ նոր գույներ, քանի որ այս կյանքում ինձ համար ամեն մարդ ունի իր գույնը։

Ատա Տոնոյան

Արվեստասերների ակումբի ակումբավար

Երբ զգում ես, որ արդարացել են ակնկալիքներդ…

«ԿԱԶԱ» հիմնադր12528682_554271608079647_909977361_oամի Գյումրու անգլախոսների ակումբի 2015 թվականի նոյեմբերի 28-ի հանդիպումը աննկարագրելի էր ինչպես մասնակիցների բազմազանությամբ, հետաքրքրվածությամբ, այնպես էլ թեմայի բովանդակությամբ ու հագեցվածությամբ: Օրվա տպավորություններն ինձ ոգեշնչեցին գրելու այս հոդվածն ու կիսելու ձեզ հետ: Հանդիպման թեման էր «Մշակութային բազմազանություն»-ը: Ակումբին ներկա էին «Եվրոպական Կամավորական Ծառայություն» ծրագրով Գյումրի ժամանած կամավորները՝ Քիրստինե Քնուդսենը Դանիայից, Սաբինա Ռակոզին Լեհաստանից և Սեբաստիան Ռիչլովսկին Գերմանիայից: Նրանք ակումբի մասնակիցներին հետաքրքիր ու բովանդակալից կերպով ներկայացրեցին իրենց երկրների, ժողովուրդների և մշակույթների մասին պատմող կարճամետրաժ ֆիլմեր: Մթնոլորտն այնքան ջերմ էր, որ ակումբի մասնակիցները միմյանց հերթ չէին տալիս իրենց հետաքրքրող հարցերը կամավորներին ուղղելու համար:

12510608_554280828078725_744669894_o

Արդյունքում ժամուկեսի փոխարեն մեր ակումբը տևեց մոտ երեք ժամ, դրանից հետո անգամ շատերը դժկամությամբ էին միմյանց «ցտեսություն» ասում:

– Ուղղակի հոյակապ է այդքան մոտիվացված երիտասարդներ տեսնել միաժամանակ,

զգացվում էր, որ նրանք մեծապես ունեն նմանատիպ հանդիպումների կարիք: Հնարավորության սահմաններում սիրով կհամագործակցեմ ձեր ակումբի հետ, – ասաց ԵԿԾ կամավոր Քիրստինե Քնուդսենը:

Գնալով ավելի շատ եմ համոզվում, որ մեր ծրագիրն իսկապես կարևոր է ինչպես Գյումրի քաղաքի, այնպես էլ Շիրակի մարզի համեմատաբար մոտ համայնքների երիտասարդության համար, անգլախոսների ակումբն այն յուրօրինակ հարթակն է, որտեղ կարելի է ինչպես խորացնել լեզվական հմտությունները, այնպես էլ ձեռք բերել նոր գիտելիքներ համընդհանուր թեմաների վերաբերյալ, բարձրացնել իրազեկվածության մակարդակը, լինել պահանջատեր ու նախաձեռնող՝ այս կերպ նպաստելով քաղաքացիական հասարակության ձևավորմանը: Բացի վերը թվարկված նպատակներից՝ չի կարելի չխոսել նաև այն անձնային փոփոխությունների մասին, որոնք տեղի են անգլախոսների ակումբ հաճախող երիտասարդների մոտ, ինչի մասին վկայում են հենց իրենք՝ մասնակիցները: Ակումբների ընթացքում երիտասարդներն ազատորեն արտահայտում են իրենց տեսակետները տարբեր հարցերի շուրջ, կարողանում են լսել միմյանց, հավասարաչափ բաշխել ուշադրությունը, ձևավորում են խոսքի մշակույթ, ձեռք են բերում համարձակություն, մտքի ճկունություն, թիմային աշխատանքի ունակություններ և այլն:

Ալմիրա Նիկողոսյան

Գյումրու անգլախոսների ակումբի անիմատոր

Երբեք, երբեք, երբեք չհանձնվեք…

ArthurԴեկտեմբեր ամիս, ոչ այնքան ցուրտ, ինչքան կարծում էինք և ոչ այնքան ձյունառատ, ինչքան սպասվում էր:
Դեկտեմբեր, այսինքն արդեն երկու ամիս առաջ ես սկսեցի իմ կամավորական աշխատանքն իմ հետաքրքրասեր ու հավես ընկերների հետ: Հիանալի է, երբ աշխատում ես այնպիսի մարդկանց հետ, ում հետ իրոք զգում ես, որ մեր գունազարդ ու հետաքրքիր մոլորակը սկսում է ավելի արագ պտտվել, և դա, իրոք, հիասքանչ է:

Ես ունեմ մի քանի նախասիրություններ՝ ֆուտբոլը, շախմատը, աշխարհը և, ամենակարևորն ու առաջնայինը իմ կյանքում եղել ու մնում է, օգնությունը. օգնություն ցուցաբերել բոլորին՝ ընկերներիդ, շրջապատիդ, հարազատներիդ: Դրանցից ամեհիասքանչն այն պահն է, երբ օգնում ես անծանոթներին, որոնք իրականում պարզվում է, այնքան էլ անծանոթներ չէին. ուղղակի նրանց դեռ չէի ճանաչում:

Նախ և առաջ, ինչպես բոլոր սկսնակների հետ, այնպես էլ ինձ հետ դժվարություններ առաջացան: Ես սկսեցի հիասթափվել, սկսեցի մատների արանքով նայել իրականությանը, որը այնքա՜ն բարդ ու դժվարին էր թվում: Ես սկսում էի նմանվել այն հիմարին, որի համար «անհնարը» բառարանում գտնվում էր առաջին հորիզոնականում:
Բայց գիտե՞ք, իմ բախտը երևի բերել է. չէ՞ որ ես հայտնվել էի այնպիսի մի շրջապատում, որտեղ վախը, ատելությունը, չարաշահումը և, գրողը տանի՝ այն անհնարը, որը ինձ փակուղում էր թողել ուղղակի տեղ չունեին: Եվ ահա, այն մարդիկ, որոնք «անծանոթներ» էին ինձ, սկսեցին վեր բարձրացնել և ապացուցել, որ իննսունինը անգամ ես սխալ եմ եղել, բայց հարյուրերորդում ես ճիշտ էի:

Ակամայից ուզում եմ վերադառնալ մեր ներկային, այն ներկային, որն ուղղակի գեղեցիկ է և միևնույն ժամանակ այնքա՜ն հետաքրքիր, որ ակամայից չեմ ուզում մեր մոլորակը պտտվի, առհասարակ, բայց չեմ էլ ուզում մոռանալ, որ մոլորակը մենք ենք պտտում այն անպարտելի ուժով, որը անվանում ենք՝ ընկերություն:

Մեր ներկան դեկտեմբերն է, և այն մեզ հուշում է, որ շուտով ամանո՜ր է, որը բացի ուրախությունից այլ բան չի հուշում: Բայց նույնությամբ պիտի հիշենք այն, որ ամանորը մեր հաճած կապվում է նաև այն անիծված գումարի հետ ու նյութականի հետ, որը այն ռետինի նման, որ շատ հեշտությամբ ջնջում է մատիտի ստեղծած արվեստը, կարող է ջնջել նաև մարդկանց դեմքից ժպիտը, որն այնքան հիասքանչ է, երբ մենք ենք այն պարգևում: Իսկ մեր ակումբների նպատակներից մեկն այն է, որ մարդիկ սիրով և ուրախությամբ ներկայանան, բայց հավասարազոր դառնությամբ հեռանան ակումբից՝ սպասելով հաջորդին:

Ես Արթուրն եմ «Հետաքրքրասերների ակումբի» անիմատորներից մեկը: Ակումբը վարում եմ Աննա Կարա-Գևորգյանի հետ Գյումրիում: Օգտվելով այս հիանալի առիթից, մեր ակումբի անունից շնորհավորում եմ բոլորիդ ԱՄԱՆՈՐԸ ԵՎ ՍՈՒՐԲ ԾՆՈՒՆԴԸ՝ ցանկանալով կյանքում կարճատև, բայց հաճախակի երջանկություն: