Category Archives: ԿԱԶԱ

Երևան-Գյումրի տրանզիտ

Երբևէ ունեցե՞լ եք այնպիսի զգացողություն, որ սրտից քար ա կախված կամ բոլոր օրգանները սեղմվել են իրար: Ռուսները սրան կոչում են «бабочки в животе»,  բայց էն, ինչ ես զգացի Գյումրի գնալու նախորդ օրվա գիշերը, ավելին էր, քան ռուսների նկարագրածը. դա իսկական պատերազմ էր, էն էլ տանկերով:

Երբ իմացա, որ գնալու ենք Գյումրի աշխարհով էի եղել. նոր մարդիկ, նոր քննարկումներ ու թեմաներ, նոր զգացողություններ, և ի վերջո ես կհայտնվեմ մի քաղաքում, որի մասին լիքը լսել եմ, բայց երբեք չեմ եղել:

Հետաքրքիրն էն ա, որ լիքը լավ բաներ էի մտածում, երբ առաջին անգամ լսեցի Գյումրի գնալու մասին, բայց ճիշտ հակառակը էն անքուն գիշերը՝ Գյումրի գնալուց առաջ: Ամբողջ գիշեր մտածում էի՝ լավ ու՞ր ենք գնալու, ի՞նչ ա մեզ սպասվում, ինչպիսի՞ մարդկանց ենք հանդիպելու, ո՞ նց եմ ես յոլա գնալու իրանց հետ: Բայց ամեն ինչի մասին հերթով:

Սկզբի համար ասեմ, որ զարթուցիչս խփեց ժամը 7-ին, բայց իրա կարիքը չկար՝ ես ամբողջ գիշեր չէի քնել…

07:30-ի մոտ զանգեց Տարոնը (ակումբավար թիմակիցս) ու ասաց, որ տեղ ա հասնում, ու նենց անեմ, հասցնեմ նստել 57 համարի ավտոբուսը ու իրար հետ գնանք ԷՍՊԱՍ:

Էն դաժան գիշերը քիչ էր, մենք (ես ու Տարոնը) տեղ հասանք 08:10-ին, երբ ոչ մեկ չէր եկել, ու ԷՍՊԱՍի դուռը դեռ փակ էր…

DSC_3304

Իսկ ինչ պետք ա անեն երկու հոգի, ում քունը տանում ա, ու շատ շուտ են եկել, ճիշտ ա՝ պետք ա կռվեն, դե մենք էլ հետ չմնացինք.

-Զուզի դու գիժ ես (Զուզին իմ մականունն ա՝ իմ անվան գերմաներեն տարբերակը, որը կնքել ա վերոնշյալ Տարոնը), ինչի՞ ենք էսքան շուտ եկել:

-Բուլկի (էս անվամբ էլ ես եմ իրան կնքել, հետագայում ինքը կդառնա շատակեր, բայց սա ուրիշ պատմություն ա) դու բութ ես, առավոտ շուտ զանգեցիր, տնից հանեցիր:

Ու կռիվը դեռ կշարունակվեր, եթե չգար ԷՍՊԱՍ-ը մաքրող կինը՝ Լիլիթը ու մեզ ներս չթողներ կենտրոն:

Անցավ ևս մի քանի րոպե: Տարոնն ու ես սկսեցինք պարել, հա-հա մի զարմացեք պարում էինք, դե դա ոտքի վրա չքնելու լավագույն տարբերակն էր:

08:30-ին, երբ մենք դեռ պարում էինք, ներս մտավ Սևակը (էտ պահը ֆիքսել էր պետք): Ուռած, աչքերով չքնած Սևակը, տեսնում ա երկու հոգու, ովքեր իր աչքին միշտ ադեկվատ են եղել (հույս ունեմ, որ տենց գոնե եղել ա, որովհետև հիմա հաստատ տենց չի): Ի դեպ, Սևակը նույնպես իմ կոլեգան է, վարում է Արվեստասերների ակումբը: Հետո մեզ միացավ Կարինեն, ինքն էլ հոգնած ու քնած աչքերով, բայց ինչպես միշտ ուրախ տրամադրությամբ.

-Վայ, երեխեք ջան, արդեն եկել եք, ի՛նչ լավա, որ պարտաճանաչ եք, հեսա մնացածն էլ գան ու շարժվենք (շատ պոզիտիվ էր տրամադրված Կարինեն, նա մարդ է, ով մտածում էր, որ եթե որոշել ենք 08:30-ին շարժվել, ուրեմն այդպես էլ կլինի: Իրականում բոլորը հավաքվեցին 9-ից 5 պակաս, ու էլի լավ ա, կարայինք ավելի ուշ հավաքվեինք):

Կարինեի գալուց հետո սկսեցինք քիչ-քիչ հավաքվել: Սկզբից Էլյան եկավ, սկսվեց սովորական պաչ-պռոշտի (Լոռին խոսում ա մեջս), հետո Նաիրան ու մնացածը: Հավաքվելուց հետո բոլորով գնացինք մեր մարշուտկան գտնելու, քանի որ ինքը պետք է մեզ սպասեր խաչմերուկում, բայց չգիտես ինչի հայտնվել էր կողքի թաղում: Քանի դեռ մենք փնտրում էինք մարշրուտկան, ես հայտնաբերեցի ևս մեկ ֆիքսելու կադր, որը մնաց մենակ հիշողությանս մեջ: 10 հոգի իրերով բեռնված, փակելով Նալբանդյան փողոցի աջ մայթը փնտրում են մարշրուտկա ու գոռում են.

-Չէ՛, ստեղ չի…

-Դե միհատ էլ զանգեք տեսեք ուր ա…

-Ասեցի էլի դալանով անցեք…

-Գտանք, եկե՛ք…

-Էրեխեքն ու՞ր են…

-Գալիս են….

Վերջապես նստեցինք մեքենան, որը վարում էր Մայիս ձյաձյան, ու ճանապարհ ընկանք (տեսա ու մեջիս լարվածության մի մասը անցավ, հիշեցի, որ գնում ենք աշխարհի ամենահյուրասեր քաղաքը, ուրեմն չի կարա վատ անցնի):

Իսկ ինչ եղավ ավտոբուսում երևի արդեն պարզա՝ «Ալիանս»  իրա տարօրինակ բառերով ու բացատրություններով, «Բլիբել» ՝ անիմաստ հարցերով ու գիժ պատասխաններով, ուրիշ հետաքրքիր հարցեր ու պատմություններ ու հանկարծ Կարինեի ձայնը.

-Պատրաստվեք տեղ ենք հասնում:

Իյա՞, ո՞նց արդեն հասել ենք, երբ անցավ էս ժամը: Երևի բոլորն էլ էտ էին մտածում, երբ Մայիս ձյաձյան կանգնացրեց մեքենան, ու մենք հայտնվեցինք Թատրոնի շենքի հետևը՝ (հիմա բոլորս հենց սենց ենք հիշում էտ տեղը) «ԿԱԶԱ»-ի Գյումրու գրասենյակի դիմաց:

Շարունակելի…

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/

11 mois au pays de l’abricot doré

mainimage-full-9661398Pendant 11 mois en Arménie et au sein de la Fondation KASA grâce au SVE (Service Volontaire Européen), j’ai pu découvrir et m’immerger totalement dans la culture arménienne notamment à travers le club francophone. Dans ce club, j’ai eu l’opportunité d’échanger et de débattre avec des arméniens sur de nombreux sujets de société tels que le mariage, la religion ou encore l’avortement… et malgré la grande différence culturelle, nous avons eu des discussions constructives qui apportaient à chacun de nous.

Cela m’a réellement aidé dans ma découverte sur l’Arménie puisque c’est avant tout par les rencontres que j’ai réussis à mieux comprendre cette autre forme de pensée qui va de pair avec la découverte d’une autre culture.

Mon initiation est passée également par la découverte des paysages arméniens incroyables, la nourriture, la musique, la vie de tous les jours, l’apprentissage de la langue, l’accueil et la gentillesse des arméniens et l’histoire ce pays.

Ainsi, telle une pièce d’un puzzle, j’ai relié l’histoire de ma famille liée au génocide à mon parcours initiatique en Arménie et à ma mission au sein de KASA. J’ai relié mon histoire à celle de ce pays et découvert beaucoup plus de choses que je ne pouvais l’imaginer. J’ai trouvé, en plus de nouvelles capacités au sein de mes missions à KASA, une famille de cœur en Arménie.

Pour toutes ces raisons il m’est désormais impossible d’oublier ce pays avec lequel j’ai tant d’attaches et de tendresse.

11 mois se sont maintenant écoulés sonnant le glas de ma mission à KASA. Je m’envolerai bientôt pour Paris à nouveau mais ce qui m’anime aujourd’hui, c’est l’espoir de revenir très vite et de m’installer au pays de l’abricot doré qui est devenue ma terre d’accueil.

Magali Poulain, SVE de France

Animatrice du club francophone

Գույներ…

12901056_1146597675372110_12951378693101504_oԱսում են, եթե կյանքում ինչ-որ վատ բան է լինում, դրա մեջ միշտ պետք է գտնել լավը։ Իմ կամավորական աշխատանքը «ԿԱԶԱ» հիմնադրամում սկսվել է հենց այդպես։ Այդպիսի օրերից մեկի ժամանակ ծանոթացա ընկերներիցս մեկի հետ, ով հաճախում էր «ԿԱԶԱ» հիմնադրամ, նա առաջարկեց գնալ իր հետ։ Այդպես հաճախելով մի օր առաջարկ ստացա վարելու արվեստասերների ակումբը։ Սկզբում քիչ էի հասկանում իմ դերը, հետո, ծանոթանալով և ուսումնասիրելով ծրագրիը, կարողացա հասկանալ այն։ Արվեստը ամենուր է, ուղղակի պետք է զգալ ու տեսնել այն «ԿԱԶԱ»-ում աշխատում եմ  երկու տարի ու չեմ պատկերացնում իմ առօրյան առանց իմ ակումբի ու մասնակիցների։ Սա մեծ հնարավորություն է զարգանալու, ստանալու նոր գիտելիքներ ու հմտություններ, առաջ շարժվելու, ձեռք բերելու նոր ընկերներ։ Սիրում եմ լինել վառ, աշխույժ և իմ մասնակիցներին տալ նոր մտքեր և գույներ։ Շատ հետաքրքիր էր միշտ փորձը կիսել ու փոխանցել այլ երկրների երիտասարդների հետ, ծանոթանալ նրանց մշակույթներին, շփվել ու ձեռք բերել նոր փորձ, հմտություններ ու իհարկե նոր ընկերներ։ Այս տարի ինձ հնարավորություն ընձեռնվեց մեկնելու Վրաստան երիտասարդական փոխանակման ծրագրի: Այն վերաբերվում էր բնապահպանությանը։ Քանի որ  այն իմ առաջին միջազգային ծրագիրն էր ու լավ չէի տիրապետում լեզվին, սկզբում շատ էի անհանգստանում, որ չեմ կարողանա շփվել, հարմարվել, հասկանալ ու օգտակար լինել իմ թիմին։ Սակայն պարզվում է, որ միայն լեզուն չէ որ միավորում է մարդկանց։

12494855_10153715890568500_3127381401587986045_n

Ծրագրին  ներկայացնում էինք մեր երկրները ու առկա բնապահպանական խնդիրները՝ փորձելով առաջարկել լուծումներ։ Ծանոթացա այլ մշակույթների և շատ դրական մարդկանց հետ, ձեռք բերեցի նոր ընկերներ, որոնց հետ շփումը հուսամ երկարատև կլինի։ Հիացած եմ Վրաստանով. բնությունն ուղղակի հրաշք էր: Ինձ ոգեշնչել է այդ երկիրը։ Իսկ ամենակարևորը, բացի փորձից և հմտություններից, ես գտա  ու բերեցի ինձ հետ նոր գույներ, քանի որ այս կյանքում ինձ համար ամեն մարդ ունի իր գույնը։

Ատա Տոնոյան

Արվեստասերների ակումբի ակումբավար