Tag Archives: ակումբավարներ

Տպավորությունների տեղատարափ

«ԿԱԶԱ» կամ կամավորների ակտիվության զարգացման ակումբ: Հետաքրքիր էր, չէ՞: Ինձ էլAnna հետաքրքրեց «ԿԱԶԱ»-ն,  երբ  առաջին անգամ տեղեկություն ստացա: Կամավորներ, ակումբներ, ակումբավարներ, թրեյնինգներ և այլն: Մի խոսքով արդեն կպատկերացնեք: Ի դեպ, «կամավորների ակտիվության զարգացման ակումբ» անունը ես եմ հորինել: Մի օր քայլում էի՝ մտածելով, թե ինչպես է բացվում «ԿԱԶԱ»  հապավումը  և … և ստացա այս հրաշալի ու ըստ իս՝ բնութագրող անունը: Գոնե մեկ անգամ «ԿԱԶԱ» -ում գտնվողը կհամաձայնի ինձ հետ, որ այն հրաշալի մթնոլորտ է պարունակում իր պատերից ներս: Անցնենք առաջ: Իմ ամենասիրելի սենյակի մասին եմ խոսելու. խոհանոց՝ մեկ բառ, բայց շատ զգացողություններ, ինձ նման շատ ուտողները կհասկանան, թե առակս ինչ է ցուցանում: Շատ անգամներ ճաշել ենք բոլորով միասին, խոսել, մեկս մյուսի համար թեյ կամ սուրճ պատրաստել:  Խոհանոցից մնացած հուշերից մեկը այս արտահայտությունն է. «Բաժակները ձեռքերդ չֆռֆռաք սենյակներով, պրծաք, լվացեք դրեք տեղը» : Փակեմ խոհանոցի թեման այս նոտայի վրա:

Համակարգչային սենյակ կամ Ֆորում: Երկուսն էլ ամենահարազատ սենյակներից են: Առանձնահատուկ բան չեմ նշի:

Վերջապես…կամավորներիս համար նախատեսված սենյակը: Ինչքան բան ենք արել հենց այդ սենյակում, թե՛ նախաձեռնությունների ժամանակ,  թե՛ ուղղակի, երբ հավաքված ենք եղել բոլորով: Ինչ եղել է, մնալու է մեր մեջ:

Թրեյնինգների մասին այդքան էլ տեղեկացված չէի մինչ «ԿԱԶԱ» -ում հայտնվելս: Առաջինը, որին մասնակցեցի, Գյումրու «ԿԱԶԱ»-ում էր: Երևանի մեր երեխեքն էին եկել…Ուղղակի բառերով այդքանը փոխանցել անհնար է: Ամենատպավորիչը էն էր, որ ես Տարոնին տեսա ու մտածեցի թե ինքը փոքր երեխա է, դա էլ հեչ, մտքիս մեջ ասացի «Էս երեխուն ընչի՞ են բերել հետները»: Ամսի 27-ին էլ մեր վերջին, ընդհանուր, ավարտական թրեյնինգն էր: Այս անգամ մենք Երևանում էինք….Լիքը հուշեր կան, կապերի ամրապնդում, վկայականի ու վերջապե՛ս կրթապիտակների ստացում: Ամեն ինչ թողած մենք ուզում էինք կրթապիտակ ստանալ , որ վերջում լիքը ունենանք մեր վկայականների հետ:

Ամեն ինչ վերջացավ ու հասանք տուն: Երեխեքի կեսը նստել ու մուլտիկ էին նայում…դե արի ու բացատրի, որ էդ պատկերը ավելի շատ լացելու էր, քան խնդալու: Կիսաքուն վիճակ,  ուտելիքները սեղանին դրած, կեսը քնած: Հետո էլ առավոտը բողոքներ են գալիս, թե մուլտիկը լավը չէր: Ասա, որ քնած էիք, ինչ գիտեք լավն էր, թե չէ: Մի խոսքով, էներգիա տվեցինք ու ստացանք, թարմացանք ու հետ եկանք: Վերջում իրար գրկեցինք ու խոստացանք վերադառնալ:

Հ.Գ Էս ամեն ինչը կարդալուց Վերջին զանգյան տպավորություն ստացա

Հ.Գ.Գ Դուք էլ բանմ գրեք, տեսնինք ինչ կստացվի վերջում:

Աննա Գրիգորյան,

Ընթերցասերների ակումբի ակումբավար /Գյումրի/

Սկիզբ, թե՞ վերջ

Բարև բոլորին (հիմա էլի կմտածեք՝ ինչ ա ուզում ես աղջիկը մեզանից, հա գրում-գրում, բայց ոչինչ…)IMG_4236

Էս անգամ (քանի որ արդեն նոր կամավորների՝ ծրագրին միանալու ժամանակն ա) ես որոշել եմ ընկնել հուշերի գիրկն ու «հին» ու «նոր» կամավորներին պատմել (հիշեցնել),  թե ինչ ա եղել մեզ հետ անցած մի ամբողջ տարվա ընթացքում «ԿԱԶԱ»-ում։

Սկզբի համար ասեմ, որ մենակ հավես բաներ եմ պատմելու (սովորաբար մարդիկ վատ բաներ կարդալ չեն սիրում), բայց դե չմտածեք, որ «վատ» բաներ չեն լինում: Այ ստեղ հանգիստ կարելի ա Տոլստոյ ցիտել՝ «Երջանիկները նման են իրար, իսկ դժբախտները՝ դժբախտ յուրովի»։ Ուզում եմ ասել, որ լավ բաները նման են, վատերը՝ տարբեր ( ախ հուսամ կների ինձ Տոլստոյը ինձ կների նման խառնաշփոթի համար), բայց «ԿԱԶԱ»-ում ոչ մի ակումբ ու դրանց ներսում տեղի ունեցող բաները նման չեն իրար, դա կհասկանաք մի քանի անգամ մնացած ակումբավարներին հանդիպելուց հետո, բայց դա հետո կհասկանաք, իսկ հիմա անցնենք առաջ։

Ամեն ինչ սկսում ա սովորականի նման՝ լրացնում եք օնլայն թեթիկ և սպասում պատասխանի, բարեբախտաբար թերթիկի մեջ չկա բոլորիս կողմից չսիրված մի բան, որ կոչվում ա մոթիվեյշն լեթր, որը գրում ենք կյանքի վերջին րոպեները տեսնելով, ըստեղից-ընդեղից քոփի փեյսթ անելով և բոլորիս հատնի ու անհայտ եղանակներով։

Հետո, ինչպես միշտ, հարցազրույց։ Ձեզ զանգում ու ժամ են պայմանավորվում ( հա-հա՜ պայմանավորվում, ոչ թե ասում՝ վաղը ժամը 9-ին էն 4-րդ երազից կարթնանաս ու կգաս)։

Պայմանավորված ժամին մոտ ես՝ մարդ, ով նոր էր բացահանտում իր համար Երևանը, սկսեց փնտրել Նալբանդյան 29-ը, որը ոնց հետագայում պարզվեց գալիս էր անմիջապես Նալբանդյան, կարծեմ, 37-ից հետո։

Լավ, չշեղվեմ, ի վերջո հասա տեղ, բավականին վազելով, քանի որ չէի ուզում ուշանալ։

Ինչ ենք մենք պատկերացնում հարցազրույց ասելով, ճիշտ ա, մութ սենյակ, ջղային, վախենալու  դեմքերով մարդիկ, տարօրինակ հարցեր, հա՜ չէ սա ոնց որ դիմացի շենքն եմ նկարագրում կամ իրա դեռ սովետից մնացած պոդվալները, բայց դե, ի՞նչ արած, ես հարցազրույցները սենց էի պատկերացնում։

Մտա ներս, սպասվածին ճիշտ հակառակ, ինձ դիմավորեցին Կարինեն ու Նաիրան (ժպիտով) ու անցանք բուն թեմային, որը սկսվեց ոչ թե ավանդական «Ներկայացեք խնդրում եմ»-ով, այլ «Սյուզաննա ջան, կարո՞ղ է ջուր ուզես»-ով (չմոռանանք, որ ես վազում էի)։ Էսքանից հետո վատ լինել չէր կարող։

Իսկ ի՞նչ եղավ հարցազրուցի ժամանակ չեմ ասի, որ իմ նման մի քիչ տանջվեք ու վախեք :Ճ

Մի քանի օր հետո ես դարձա «ԿԱԶԱ»-ի Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար։

Բայց դրանից առաջ նախապատրաստական դասընթաց ու մի քանի օրում մենք իմացանք, թե ով է ակումբավարը և ինչ է նրան սպասվում ( բայց վերջինը դեռ ոչ մեկ մինչև վերջ չգիտի)։

Հետո սկսեցին ակումբները, որոնք անցնում էին հավես, հետաքրքիր, խառը (հատկապես, երբ դու ակումբից մի օր առաջ քննության ես եղել), անակնկալներով լիքը ու էլի սենց լիքը բառեր, որ եթե անգամ Աճառյանի բառարանը գրես քիչ կլինի (քանի որ ինչպես ասում էր Ինչ-որ մեկը՝ մեր լեզուն աղքատիկ ա)։

Որոշ ժամանակ անց մենք գնացինք Գյումրի, իսկ թե ինչ եղավ Գյումրիում արդեն պատմել եմ, կարող եք կարդալ ( ինձ թվու մա ես լավ մարկետոլոգ կլինեմ :Ճ) ։

Որոշ ժամանակ անց եկավ պահը, որ բացի ակումբավարությունից մենք նաև ծրագրեր էինք իրականացնում։ Ընդհանուր կազմակերպեցինք երկուսը՝ մեկը Արշալույսում, մյուսը Վանաձորում։ Արշալույսի ծրագրի ժամանակ ես հասկացա, որ մենք ունենք մե հրաշալի պոտենցիալ Հայաստանի գյուղերում, բայց երբեք դրան ուշադրություն չենք դարձնում, կամ էլ քիչ ենք դարձնում։ Էնտեղ մենք փորձեցինք գյուղի ակտիվ երիտասարդներին էլ ավելի ակտիվացնել։ Իսկ էն, որ մենք էնտեղ պարել սովորեցինք, ես կյանքում չեմ մոռանա։

Իսկ ինչ եղավ Վանաձորում, հա-հա, ես դրա մասին էլ հոդված ունեմ (նենց որ չենք մոռանում վերը նշած մարկետոլոգի պոտենցիալի մասին)։

Հետո ամփոփիչ հանդիպում, որի ժամանակ Գյումրու երեխեքը եկան Երևան, հին ծանոթներին նոր կողմերից ճանաչելու հավես ժամանակ եղավ։ Հետո գնացինք բավականին սպասված արձակուրդ։

Այ սենց շատ արագ ես պատմեցի, թե ինչ ա եղել անցած մեկ տարվա ընթացքում, հա պատկերացրեք սա արագ էր, քանի որ մանրամասն պատմելու դեպքում կարելա միհատ մեծ գիրք գրել, բայց դա թողնենք նոր եկող սերունդներին :Ճ

Այ ստեղ երևի պետք ա գրեի՝ «Սիրելի՛ կամավորներ, մտնելով «ԿԱԶԱ»-ի ընտանիք, ձեր դիմաց բացվում է նոր կյանք տանող մի ճանապարհ …», բայց չեմ ուզում ստեղ արտագրել իմ վերջին զանգին տնօրենի ասած ճառը, քանի որ դիսկը կալարեմ միացնեմ :Ճ

Դրա համար կգրեմ են, ինչ գրած ա հենց վրան:

Բարի երթ սիրելի շրջա, օյ, կամավորներ …

 

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Երևան-Գյումրի տրանզիտ /երբ տեղ հասանք/

… հայտնվելով թատրոնի շենքի ետևի փողոցի մի շենքի մոտ` ներս մտանք, ու մեզ տեղավորեցին մեր սենյակներում, որից հետո մենք արդեն ֆորումում էինք (սենց էինք կոչում էն սենյակը, որում անցկացվում էին մեր հանդիպումները):

Այ այստեղից էլ սկսվում եմ մեր Գյումրվա արկածները։

Սկզբում, ինչպես միշտ, ծանոթացում։ Քո ուղեղի վրա լցվում են 10-15 անուն, որոնք պետք հիշես, իհարկե բոլորը հիշել առաջին անգամից դժվար ա, դրա համար այ սենց խոսակցությունները (գոնե իմ հետ) շատ էին.

– Բարև, բա քո անունն ինչ էր:

– Հա՛, դու երևի Լիլիան ես:

– Չէ՛, ես Լուսինեն եմ, Լիլիան ինքն ա:

– Իրա անունը հիշու՞մ ես:

– Վա՜յ չէ, լավ, հեսա հաստատ մեկը իրա անունը կասի, ու կհիշեմ, ամոթա արդեն 6 անգամ հարցնելը։

Հենց ծանոթացման ժամանակ էլ սկսեցին ձևավորվել առաջին մի քանի մականունները։ Սկզբում երևի նշեմ «կարծրատիպեր կոտրող բարեցին» կամ​ Անդոյին (իրա անունն էլ եմ դժվար հիշել, հենց տեսնում էի, մտածում էի, վա՜յ Բարեցը,  կողքից միշտ մեկը գոռում էր Անդո ու փրկում էր ինձ, որ էլ չհարցնեի՝ բա քո անունն ի՞նչ էր)։

SA_9935

Հետո հիշեցի Էդգարին (իրան պետք ա առանձնահատուկ նշեմ, հենց իրա ու իրա աստղադիտակի շնորհիվ իրականություն դարձավ իմ երազանքներից մեկը` աստղերին նայելը), ու հենց էտ ժամանակ Նուշը մեզ հիշեցրեց «Երկնքի բոլոր աստղերը քեզ եմ նվիրում, աստղերը-աստղերը, բոլոր աստղերը…», ու էս երգով անցան մեր հետագա օրերը (չմտածեք, թե մենք ռաբիզ ենք լսում, չէ՛, ուղղակի շատերի նման մենք էլ չլսելով բոլոր երգերը անգիր գիտենք):

Էլի մի քանի ձևավորված անուններ Երևանի Գոռ – Գյումրու Նաիրա, Երևանի Հերմինե – Գյումրու Կարինե։ Իրանք նույն գործառույթներն են իրականացնում «ԿԱԶԱ»-ի Գյումրիի ու Երևանի կենտրոններում։

Մի բան  պատմեմ, որի հեղինակը ես եմ (դե ո՞նց ես, ավելի կոնկրետ պապաս, ով որոշել էր զանգել ու իմանալ թե ոնց եմ, ինչ բանի եմ)։ Ուրեմն նստած ծանոթանում ենք մեկ էլ հոպ զանգում  ա հեռախոսս (Համասյան «Պոետ»),  ու ես պահին սկսվում ա աղմուկ (հայերեն ասած՝ շուխուր)։ Ես պատրաստվում եմ կարմրել, ամաչել (դե քանի որ չգիտեի,թե էտ շուխուրն ինչի հետ էր կապված, հուսամ ոչ հեռախոսիս​) ու չգիտես ոնց (երևի Կարինեն հասկացել էր իմ կարմրելու մտադրությունը) լսում եմ Կարինեի ձայնը.

– Վա՜յ, ինչ կոլորիտային երգ էր։

Ուռա,՜ կարմրելու կարիք չկա։

Շարունակում ենք ծանոթացումը ու ամեն ինչ ընդհատում սուրճի ընդմիջումով։

SA_9882Հետո սկսվում են թիմային աշխատանքները, սկսում ենք ավելի լավ ճանաչել թիմի մասնակիցներին շենքում վազվզելով: Մի սենյակում խոսում ենք խդիրների ու դրանց լուծումների մասին ( հետաքրքիր ա՝ ոնց կարան մարդիկ էսքան նման մտածեն), մյուս սենյակում լինում են ինչ-որ անկեղծացման րոպեներ, ու սենց տարբեր սենյակներ ու հետաքրքիր գաղափարներ։ Հավաքվում ենք ու սկսում բոլորով քննարկել ընթացքում ծնված և արդեն տարիներով մեր մեջ մնացած գաղափարներ ու հանկարծ

– Էսքանով ավարտեցինք երեխեք ջան, կարող եք ընթրել ու դուրս գալ քաղաքում քայլելու, եթե ուզում եք։ SA_9937

«Հա, ո՞նց չենք ուզում, համոզված եմ բոլորի մտքին էտ էր»։

Սկսում ենք քայլել Գյումրիում, մութ ա, բայց ուրախ ու հավես։ Տարոնի  խնդրանքով (դժվար էր դա խնդրանք համարել, ինքը արդեն մի ամիս էր ասում էր դրա մասին, ու մենք ստիպված էինք գնալ) գնացինք «Մեր մանկության տանգոն» ֆիլմի հայտնի պատշգամբը տեսնելու (ցավոք սրտի էս օրվա բոլոր նկարները կանաչ են)։

Մի քիչ էլ թափառելուց հետո  հասկացանք, որ մեր ժամանակը լրացել ա, ու մենք խոստացված ժամին արդեն «ԿԱԶԱ»-ում էինք։

Վերևում, արդեն նշեցի, որ մեր աստղագետ Էդգարը, իր աստղադիտակով օգնեց մեզ նայել աստղերին ու սկսվեց.

-Իմ հերթն ա

-Ես մրսում եմ, առաջինը նայեմ ու գնամ

-Չէ էլի, ես

Ու մինչև մենք կռիվ էինք անում լսվեց Էդգարի ձայնը.

– Յուպիտերն եմ գտել (գտնելը որն ա, ինքը երևի տեղը անգիր գիտեր), բայց պետքա այ սենց կախեմ աստղադիտակը բալկոնից, որ նայենք։

Բոլորս անհամբեր նայում էինք իրար, հետո հերթով բարձրանում բալկոնի քարին ու նայում Յուպիտերին։ Քանի որ ես համբերատար սպասեցի վերջին ամենաերկարը նայեցի։ Հետո գտանք Սիրիուսը ու նայեցինք իրան (հետաքրքիր ա չէ, մենք հազվադեպ ենք աստղերին նայում, իսկ իրանք՝ մեզ ամեն օր)։ Մինչ մենք «աստղագետ» էինք մեզ զգում, երեխեքը արդեն չայ ու կոֆեն դրած մեզ էին սպասում։ Չմոռանամ ասեմ,որ ես 3 հատ ընկնող աստղ տեսա մեր աստղագիտության ժամին (այո-այո, ես հասցրել եմ 3 հատ երազանք պահեմ)։

Մեր տեղը հանձնելով Անահիտին ու խոհանոց գնալով՝ սկսեցինք չայ խմել։ Երևի 5 րոպե էլ չէր անցել Անահիտը արագ  բալկոնից վազեց դուրս.

-Ի՞նչ ա եղել….

-Անահիտը…

-Էդգարը…

-Աստղադիտակը…

-Սևակ հասի, հո չի ընկել Էդգարը բալկոնից…

Էս վերջին խոսքի վրա Սևակը վազումա բալկոն:

-Չէ՛, ամեն ինչ նորմալ ա, Էդգարն էլ, աստղադիտակն էլ……

Անահիտը հետ ա գալիս ու, մեր վախեցած աչքերին նայելով, պատմում, որ աստղային հոսք էին տեսել։

Գյումրու տաք ու արևոտ օրվան փոխարինեց ցուրտ  գիշերը ու մենք հավաքվեցինք ֆորումում, ու սկսվեց մաֆիան։ Մաֆիան երկար չտևեց, ու Սևակը որոշեց պատմել հոգիների ու ուժասների մասին։ Քանի որ աղջիկները շատ էին, ու էս ամեն ինչը երկար չտևեց, մենք գնացինք քնելու։

Մարտական առաջադրանք ունեինք՝ ժամը 9-ին պետք ա նախաճաշեինք:

Շարունակելի…

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Երևան-Գյումրի տրանզիտ

Երբևէ ունեցե՞լ եք այնպիսի զգացողություն, որ սրտից քար ա կախված կամ բոլոր օրգանները սեղմվել են իրար: Ռուսները սրան կոչում են «бабочки в животе»,  բայց էն, ինչ ես զգացի Գյումրի գնալու նախորդ օրվա գիշերը, ավելին էր, քան ռուսների նկարագրածը. դա իսկական պատերազմ էր, էն էլ տանկերով:

Երբ իմացա, որ գնալու ենք Գյումրի աշխարհով էի եղել. նոր մարդիկ, նոր քննարկումներ ու թեմաներ, նոր զգացողություններ, և ի վերջո ես կհայտնվեմ մի քաղաքում, որի մասին լիքը լսել եմ, բայց երբեք չեմ եղել:

Հետաքրքիրն էն ա, որ լիքը լավ բաներ էի մտածում, երբ առաջին անգամ լսեցի Գյումրի գնալու մասին, բայց ճիշտ հակառակը էն անքուն գիշերը՝ Գյումրի գնալուց առաջ: Ամբողջ գիշեր մտածում էի՝ լավ ու՞ր ենք գնալու, ի՞նչ ա մեզ սպասվում, ինչպիսի՞ մարդկանց ենք հանդիպելու, ո՞ նց եմ ես յոլա գնալու իրանց հետ: Բայց ամեն ինչի մասին հերթով:

Սկզբի համար ասեմ, որ զարթուցիչս խփեց ժամը 7-ին, բայց իրա կարիքը չկար՝ ես ամբողջ գիշեր չէի քնել…

07:30-ի մոտ զանգեց Տարոնը (ակումբավար թիմակիցս) ու ասաց, որ տեղ ա հասնում, ու նենց անեմ, հասցնեմ նստել 57 համարի ավտոբուսը ու իրար հետ գնանք ԷՍՊԱՍ:

Էն դաժան գիշերը քիչ էր, մենք (ես ու Տարոնը) տեղ հասանք 08:10-ին, երբ ոչ մեկ չէր եկել, ու ԷՍՊԱՍի դուռը դեռ փակ էր…

DSC_3304

Իսկ ինչ պետք ա անեն երկու հոգի, ում քունը տանում ա, ու շատ շուտ են եկել, ճիշտ ա՝ պետք ա կռվեն, դե մենք էլ հետ չմնացինք.

-Զուզի դու գիժ ես (Զուզին իմ մականունն ա՝ իմ անվան գերմաներեն տարբերակը, որը կնքել ա վերոնշյալ Տարոնը), ինչի՞ ենք էսքան շուտ եկել:

-Բուլկի (էս անվամբ էլ ես եմ իրան կնքել, հետագայում ինքը կդառնա շատակեր, բայց սա ուրիշ պատմություն ա) դու բութ ես, առավոտ շուտ զանգեցիր, տնից հանեցիր:

Ու կռիվը դեռ կշարունակվեր, եթե չգար ԷՍՊԱՍ-ը մաքրող կինը՝ Լիլիթը ու մեզ ներս չթողներ կենտրոն:

Անցավ ևս մի քանի րոպե: Տարոնն ու ես սկսեցինք պարել, հա-հա մի զարմացեք պարում էինք, դե դա ոտքի վրա չքնելու լավագույն տարբերակն էր:

08:30-ին, երբ մենք դեռ պարում էինք, ներս մտավ Սևակը (էտ պահը ֆիքսել էր պետք): Ուռած, աչքերով չքնած Սևակը, տեսնում ա երկու հոգու, ովքեր իր աչքին միշտ ադեկվատ են եղել (հույս ունեմ, որ տենց գոնե եղել ա, որովհետև հիմա հաստատ տենց չի): Ի դեպ, Սևակը նույնպես իմ կոլեգան է, վարում է Արվեստասերների ակումբը: Հետո մեզ միացավ Կարինեն, ինքն էլ հոգնած ու քնած աչքերով, բայց ինչպես միշտ ուրախ տրամադրությամբ.

-Վայ, երեխեք ջան, արդեն եկել եք, ի՛նչ լավա, որ պարտաճանաչ եք, հեսա մնացածն էլ գան ու շարժվենք (շատ պոզիտիվ էր տրամադրված Կարինեն, նա մարդ է, ով մտածում էր, որ եթե որոշել ենք 08:30-ին շարժվել, ուրեմն այդպես էլ կլինի: Իրականում բոլորը հավաքվեցին 9-ից 5 պակաս, ու էլի լավ ա, կարայինք ավելի ուշ հավաքվեինք):

Կարինեի գալուց հետո սկսեցինք քիչ-քիչ հավաքվել: Սկզբից Էլյան եկավ, սկսվեց սովորական պաչ-պռոշտի (Լոռին խոսում ա մեջս), հետո Նաիրան ու մնացածը: Հավաքվելուց հետո բոլորով գնացինք մեր մարշուտկան գտնելու, քանի որ ինքը պետք է մեզ սպասեր խաչմերուկում, բայց չգիտես ինչի հայտնվել էր կողքի թաղում: Քանի դեռ մենք փնտրում էինք մարշրուտկան, ես հայտնաբերեցի ևս մեկ ֆիքսելու կադր, որը մնաց մենակ հիշողությանս մեջ: 10 հոգի իրերով բեռնված, փակելով Նալբանդյան փողոցի աջ մայթը փնտրում են մարշրուտկա ու գոռում են.

-Չէ՛, ստեղ չի…

-Դե միհատ էլ զանգեք տեսեք ուր ա…

-Ասեցի էլի դալանով անցեք…

-Գտանք, եկե՛ք…

-Էրեխեքն ու՞ր են…

-Գալիս են….

Վերջապես նստեցինք մեքենան, որը վարում էր Մայիս ձյաձյան, ու ճանապարհ ընկանք (տեսա ու մեջիս լարվածության մի մասը անցավ, հիշեցի, որ գնում ենք աշխարհի ամենահյուրասեր քաղաքը, ուրեմն չի կարա վատ անցնի):

Իսկ ինչ եղավ ավտոբուսում երևի արդեն պարզա՝ «Ալիանս»  իրա տարօրինակ բառերով ու բացատրություններով, «Բլիբել» ՝ անիմաստ հարցերով ու գիժ պատասխաններով, ուրիշ հետաքրքիր հարցեր ու պատմություններ ու հանկարծ Կարինեի ձայնը.

-Պատրաստվեք տեղ ենք հասնում:

Իյա՞, ո՞նց արդեն հասել ենք, երբ անցավ էս ժամը: Երևի բոլորն էլ էտ էին մտածում, երբ Մայիս ձյաձյան կանգնացրեց մեքենան, ու մենք հայտնվեցինք Թատրոնի շենքի հետևը՝ (հիմա բոլորս հենց սենց ենք հիշում էտ տեղը) «ԿԱԶԱ»-ի Գյումրու գրասենյակի դիմաց:

Շարունակելի…

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/