Tag Archives: գյումրի

«ԿԱԶԱ»-ն ու Ես

Հիմա արդեն վստահ կարող եմ ասել՝ Ես «ԿԱԶԱ» հիմնադրամի մի մասնիկն եմ: Շատ փոքր ashotմասնիկը, իհարկե, բայց դա նշանակություն չունի: Նույնիսկ ամենամեծ օդանավն է փոքր մասնիկներից հավաքվում: «ԿԱԶԱ»-ում կամավորության անցնելը մի փոքր ծիծաղելի է: Դրանից նույնիսկ դավադրության հոտ եմ առնում: Ընթերցասերների ակումբի ակումբավարներից Աննան, որը ժամանակին դժբախտություն է ունեցել հետս նույն դասարանում սովորելու, հրավիրեց իրենց ակումբին մասնակցելու: Ես էլ գնացի՝  միամիտ-միամիտ, ոչինչ չկասկածելով: Հերմինեն էլ էր այնտեղ՝ մեր ծրագրի ղեկավարը: Ակումբից հետո Հերմինեն հրավիրեց «ԿԱԶԱ»-ում զրուցելու, գլխի էի ընկնում բանն ինչ է, բայց Հերմինեի շարմը ու նաև իմ անսահման սերը խելացի մարդկանց (հատկապես կանանց) նկատմամբ դրդեցին ընդունել հրավերը: Մյուս օրն  ես արդեն թակարդում էի: Առանց մտածելու, գլխով “ՀԱ” արեցի Հերմինեի ակումբավար դառնալու առաջարկին: Հիմա նույնիսկ, չեմ հասկանում, թե ինչու այդքան հեշտորեն համաձայնվեցի: Անսահման ձանձրույթն ու օրս փոխելու միտումը ինձ դարձրեցին «ԿԱԶԱ»-ի մի անդամը: Իսկ թե ինչ եղավ հետո անպայմանորեն կցնցեր համացանցը, եթե դրանից միայն հետաքրքիր մարդիկ օգտվեին ու ոչ թե սեփական անսահման խելքը ինտերնետ թեստերով ստուգող անբաններ: Բայց դա ուրիշ օպերա է: Վերադառնանք «ԿԱԶԱ»: Ես սկսեցի ամբողջ օրը «ԿԱԶԱ»-ում անցկացնել: Նույնիսկ երկուշաբթի էի գնում, մինչև հայտնաբերեցի, որ երկուշաբթի «ԿԱԶԱ»-ն փակ է: Երկուշաբթի օրվա փոխարեն շաբաթ աշխատելու գաղափարը հենց սկզբից ինձ գերեց: Քնել, երբ մարդկության 90 տոկոսը անիծում է այդ օրվա առավոտը: Ես «ԿԱԶԱ»-ում կքնեի, եթե ակումբավարների համար դա անվճար լիներ: Ես կապված չէի մյուս ակումբներին, նույնիսկ իմ ակումբին այդքան կապված չէի, ինչքան «ԿԱԶԱ»-ի մթնոլորտին: Ինստիտուտում անցկացրած ձանձրալի, սպանող ժամերից հետո «ԿԱԶԱ»-ն փրկության կղզի էր իմ համար:

Մի օր էլ հնդկական սերիալներով արբած նստած էի, երբ մեսենջերս ծնգաց: Հերմինեն էր: Ես կտեղադրեի այդ նամակի սքրինը այս պատմության մեջ, եթե կարողանայի: Ես Word-ից այնքան էլ չեմ հասկանում: Հերմինեն պատմում էր Լեհաստանում անցկացվելիք թրեյնինգի մասին, որը ֆինանսավորում էր Էրասմուս Պլուս ծրագիրը: Շշմելու բան: Ընդամենը 4 ամիս էի կամավոր, ու Հերմինեն հենց ինձ էր ընտրել: Այդ դասընթացից վերադարձել եմ 3 օր առաջ ու հիմա «ԿԱԶԱ»-ում նստած հավաքում եմ այս տեքստը: Տանը չեմ մտածել, ես միշտ հենց այդ պահին, առանց նախորոք մտածելու եմ ինչ-որ բան անում: Իմպրովիզը իմ տարերքն է: Իմ «ԿԱԶԱ» գալն էլ էր իմպրովիզի պես մի բան, ու այդ իմպրովիզը շարունակվում է մինչև այսօր:

«ԿԱԶԱ»-ն փրկության կղզուց վարածվել է օրվա անբաժանելի մի մասի: Ես այստեղ եմ նույնիսկ երբ անելու բան չկա, չնայած մյուս կողմից…անելու բան միշտ կգտնվի՝  “Այլ Կերպ” խաղալ, միացյալ ակումբներ մտածել, նոր գաղափարներով կիսվել, հանգստանալ, ապրել: ԱՅՈ՛, «ԿԱԶԱ»-ն այն տեղն է, որտեղ փոշուց ու մռայլությունից խեղդված Գյումրին սկսում է նորից շնչել…

Գյումրու հետ, «ԿԱԶԱ»-ում, շնչում եմ և ես:

Աշոտ Թադևոսյան,

Ընթերցասերների ակումբի ակումբավար /Գյումրի/

Advertisements

Երևան-Գյումրի տրանզիտ /երբ տեղ հասանք/

… հայտնվելով թատրոնի շենքի ետևի փողոցի մի շենքի մոտ` ներս մտանք, ու մեզ տեղավորեցին մեր սենյակներում, որից հետո մենք արդեն ֆորումում էինք (սենց էինք կոչում էն սենյակը, որում անցկացվում էին մեր հանդիպումները):

Այ այստեղից էլ սկսվում եմ մեր Գյումրվա արկածները։

Սկզբում, ինչպես միշտ, ծանոթացում։ Քո ուղեղի վրա լցվում են 10-15 անուն, որոնք պետք հիշես, իհարկե բոլորը հիշել առաջին անգամից դժվար ա, դրա համար այ սենց խոսակցությունները (գոնե իմ հետ) շատ էին.

– Բարև, բա քո անունն ինչ էր:

– Հա՛, դու երևի Լիլիան ես:

– Չէ՛, ես Լուսինեն եմ, Լիլիան ինքն ա:

– Իրա անունը հիշու՞մ ես:

– Վա՜յ չէ, լավ, հեսա հաստատ մեկը իրա անունը կասի, ու կհիշեմ, ամոթա արդեն 6 անգամ հարցնելը։

Հենց ծանոթացման ժամանակ էլ սկսեցին ձևավորվել առաջին մի քանի մականունները։ Սկզբում երևի նշեմ «կարծրատիպեր կոտրող բարեցին» կամ​ Անդոյին (իրա անունն էլ եմ դժվար հիշել, հենց տեսնում էի, մտածում էի, վա՜յ Բարեցը,  կողքից միշտ մեկը գոռում էր Անդո ու փրկում էր ինձ, որ էլ չհարցնեի՝ բա քո անունն ի՞նչ էր)։

SA_9935

Հետո հիշեցի Էդգարին (իրան պետք ա առանձնահատուկ նշեմ, հենց իրա ու իրա աստղադիտակի շնորհիվ իրականություն դարձավ իմ երազանքներից մեկը` աստղերին նայելը), ու հենց էտ ժամանակ Նուշը մեզ հիշեցրեց «Երկնքի բոլոր աստղերը քեզ եմ նվիրում, աստղերը-աստղերը, բոլոր աստղերը…», ու էս երգով անցան մեր հետագա օրերը (չմտածեք, թե մենք ռաբիզ ենք լսում, չէ՛, ուղղակի շատերի նման մենք էլ չլսելով բոլոր երգերը անգիր գիտենք):

Էլի մի քանի ձևավորված անուններ Երևանի Գոռ – Գյումրու Նաիրա, Երևանի Հերմինե – Գյումրու Կարինե։ Իրանք նույն գործառույթներն են իրականացնում «ԿԱԶԱ»-ի Գյումրիի ու Երևանի կենտրոններում։

Մի բան  պատմեմ, որի հեղինակը ես եմ (դե ո՞նց ես, ավելի կոնկրետ պապաս, ով որոշել էր զանգել ու իմանալ թե ոնց եմ, ինչ բանի եմ)։ Ուրեմն նստած ծանոթանում ենք մեկ էլ հոպ զանգում  ա հեռախոսս (Համասյան «Պոետ»),  ու ես պահին սկսվում ա աղմուկ (հայերեն ասած՝ շուխուր)։ Ես պատրաստվում եմ կարմրել, ամաչել (դե քանի որ չգիտեի,թե էտ շուխուրն ինչի հետ էր կապված, հուսամ ոչ հեռախոսիս​) ու չգիտես ոնց (երևի Կարինեն հասկացել էր իմ կարմրելու մտադրությունը) լսում եմ Կարինեի ձայնը.

– Վա՜յ, ինչ կոլորիտային երգ էր։

Ուռա,՜ կարմրելու կարիք չկա։

Շարունակում ենք ծանոթացումը ու ամեն ինչ ընդհատում սուրճի ընդմիջումով։

SA_9882Հետո սկսվում են թիմային աշխատանքները, սկսում ենք ավելի լավ ճանաչել թիմի մասնակիցներին շենքում վազվզելով: Մի սենյակում խոսում ենք խդիրների ու դրանց լուծումների մասին ( հետաքրքիր ա՝ ոնց կարան մարդիկ էսքան նման մտածեն), մյուս սենյակում լինում են ինչ-որ անկեղծացման րոպեներ, ու սենց տարբեր սենյակներ ու հետաքրքիր գաղափարներ։ Հավաքվում ենք ու սկսում բոլորով քննարկել ընթացքում ծնված և արդեն տարիներով մեր մեջ մնացած գաղափարներ ու հանկարծ

– Էսքանով ավարտեցինք երեխեք ջան, կարող եք ընթրել ու դուրս գալ քաղաքում քայլելու, եթե ուզում եք։ SA_9937

«Հա, ո՞նց չենք ուզում, համոզված եմ բոլորի մտքին էտ էր»։

Սկսում ենք քայլել Գյումրիում, մութ ա, բայց ուրախ ու հավես։ Տարոնի  խնդրանքով (դժվար էր դա խնդրանք համարել, ինքը արդեն մի ամիս էր ասում էր դրա մասին, ու մենք ստիպված էինք գնալ) գնացինք «Մեր մանկության տանգոն» ֆիլմի հայտնի պատշգամբը տեսնելու (ցավոք սրտի էս օրվա բոլոր նկարները կանաչ են)։

Մի քիչ էլ թափառելուց հետո  հասկացանք, որ մեր ժամանակը լրացել ա, ու մենք խոստացված ժամին արդեն «ԿԱԶԱ»-ում էինք։

Վերևում, արդեն նշեցի, որ մեր աստղագետ Էդգարը, իր աստղադիտակով օգնեց մեզ նայել աստղերին ու սկսվեց.

-Իմ հերթն ա

-Ես մրսում եմ, առաջինը նայեմ ու գնամ

-Չէ էլի, ես

Ու մինչև մենք կռիվ էինք անում լսվեց Էդգարի ձայնը.

– Յուպիտերն եմ գտել (գտնելը որն ա, ինքը երևի տեղը անգիր գիտեր), բայց պետքա այ սենց կախեմ աստղադիտակը բալկոնից, որ նայենք։

Բոլորս անհամբեր նայում էինք իրար, հետո հերթով բարձրանում բալկոնի քարին ու նայում Յուպիտերին։ Քանի որ ես համբերատար սպասեցի վերջին ամենաերկարը նայեցի։ Հետո գտանք Սիրիուսը ու նայեցինք իրան (հետաքրքիր ա չէ, մենք հազվադեպ ենք աստղերին նայում, իսկ իրանք՝ մեզ ամեն օր)։ Մինչ մենք «աստղագետ» էինք մեզ զգում, երեխեքը արդեն չայ ու կոֆեն դրած մեզ էին սպասում։ Չմոռանամ ասեմ,որ ես 3 հատ ընկնող աստղ տեսա մեր աստղագիտության ժամին (այո-այո, ես հասցրել եմ 3 հատ երազանք պահեմ)։

Մեր տեղը հանձնելով Անահիտին ու խոհանոց գնալով՝ սկսեցինք չայ խմել։ Երևի 5 րոպե էլ չէր անցել Անահիտը արագ  բալկոնից վազեց դուրս.

-Ի՞նչ ա եղել….

-Անահիտը…

-Էդգարը…

-Աստղադիտակը…

-Սևակ հասի, հո չի ընկել Էդգարը բալկոնից…

Էս վերջին խոսքի վրա Սևակը վազումա բալկոն:

-Չէ՛, ամեն ինչ նորմալ ա, Էդգարն էլ, աստղադիտակն էլ……

Անահիտը հետ ա գալիս ու, մեր վախեցած աչքերին նայելով, պատմում, որ աստղային հոսք էին տեսել։

Գյումրու տաք ու արևոտ օրվան փոխարինեց ցուրտ  գիշերը ու մենք հավաքվեցինք ֆորումում, ու սկսվեց մաֆիան։ Մաֆիան երկար չտևեց, ու Սևակը որոշեց պատմել հոգիների ու ուժասների մասին։ Քանի որ աղջիկները շատ էին, ու էս ամեն ինչը երկար չտևեց, մենք գնացինք քնելու։

Մարտական առաջադրանք ունեինք՝ ժամը 9-ին պետք ա նախաճաշեինք:

Շարունակելի…

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Երևան-Գյումրի տրանզիտ

Երբևէ ունեցե՞լ եք այնպիսի զգացողություն, որ սրտից քար ա կախված կամ բոլոր օրգանները սեղմվել են իրար: Ռուսները սրան կոչում են «бабочки в животе»,  բայց էն, ինչ ես զգացի Գյումրի գնալու նախորդ օրվա գիշերը, ավելին էր, քան ռուսների նկարագրածը. դա իսկական պատերազմ էր, էն էլ տանկերով:

Երբ իմացա, որ գնալու ենք Գյումրի աշխարհով էի եղել. նոր մարդիկ, նոր քննարկումներ ու թեմաներ, նոր զգացողություններ, և ի վերջո ես կհայտնվեմ մի քաղաքում, որի մասին լիքը լսել եմ, բայց երբեք չեմ եղել:

Հետաքրքիրն էն ա, որ լիքը լավ բաներ էի մտածում, երբ առաջին անգամ լսեցի Գյումրի գնալու մասին, բայց ճիշտ հակառակը էն անքուն գիշերը՝ Գյումրի գնալուց առաջ: Ամբողջ գիշեր մտածում էի՝ լավ ու՞ր ենք գնալու, ի՞նչ ա մեզ սպասվում, ինչպիսի՞ մարդկանց ենք հանդիպելու, ո՞ նց եմ ես յոլա գնալու իրանց հետ: Բայց ամեն ինչի մասին հերթով:

Սկզբի համար ասեմ, որ զարթուցիչս խփեց ժամը 7-ին, բայց իրա կարիքը չկար՝ ես ամբողջ գիշեր չէի քնել…

07:30-ի մոտ զանգեց Տարոնը (ակումբավար թիմակիցս) ու ասաց, որ տեղ ա հասնում, ու նենց անեմ, հասցնեմ նստել 57 համարի ավտոբուսը ու իրար հետ գնանք ԷՍՊԱՍ:

Էն դաժան գիշերը քիչ էր, մենք (ես ու Տարոնը) տեղ հասանք 08:10-ին, երբ ոչ մեկ չէր եկել, ու ԷՍՊԱՍի դուռը դեռ փակ էր…

DSC_3304

Իսկ ինչ պետք ա անեն երկու հոգի, ում քունը տանում ա, ու շատ շուտ են եկել, ճիշտ ա՝ պետք ա կռվեն, դե մենք էլ հետ չմնացինք.

-Զուզի դու գիժ ես (Զուզին իմ մականունն ա՝ իմ անվան գերմաներեն տարբերակը, որը կնքել ա վերոնշյալ Տարոնը), ինչի՞ ենք էսքան շուտ եկել:

-Բուլկի (էս անվամբ էլ ես եմ իրան կնքել, հետագայում ինքը կդառնա շատակեր, բայց սա ուրիշ պատմություն ա) դու բութ ես, առավոտ շուտ զանգեցիր, տնից հանեցիր:

Ու կռիվը դեռ կշարունակվեր, եթե չգար ԷՍՊԱՍ-ը մաքրող կինը՝ Լիլիթը ու մեզ ներս չթողներ կենտրոն:

Անցավ ևս մի քանի րոպե: Տարոնն ու ես սկսեցինք պարել, հա-հա մի զարմացեք պարում էինք, դե դա ոտքի վրա չքնելու լավագույն տարբերակն էր:

08:30-ին, երբ մենք դեռ պարում էինք, ներս մտավ Սևակը (էտ պահը ֆիքսել էր պետք): Ուռած, աչքերով չքնած Սևակը, տեսնում ա երկու հոգու, ովքեր իր աչքին միշտ ադեկվատ են եղել (հույս ունեմ, որ տենց գոնե եղել ա, որովհետև հիմա հաստատ տենց չի): Ի դեպ, Սևակը նույնպես իմ կոլեգան է, վարում է Արվեստասերների ակումբը: Հետո մեզ միացավ Կարինեն, ինքն էլ հոգնած ու քնած աչքերով, բայց ինչպես միշտ ուրախ տրամադրությամբ.

-Վայ, երեխեք ջան, արդեն եկել եք, ի՛նչ լավա, որ պարտաճանաչ եք, հեսա մնացածն էլ գան ու շարժվենք (շատ պոզիտիվ էր տրամադրված Կարինեն, նա մարդ է, ով մտածում էր, որ եթե որոշել ենք 08:30-ին շարժվել, ուրեմն այդպես էլ կլինի: Իրականում բոլորը հավաքվեցին 9-ից 5 պակաս, ու էլի լավ ա, կարայինք ավելի ուշ հավաքվեինք):

Կարինեի գալուց հետո սկսեցինք քիչ-քիչ հավաքվել: Սկզբից Էլյան եկավ, սկսվեց սովորական պաչ-պռոշտի (Լոռին խոսում ա մեջս), հետո Նաիրան ու մնացածը: Հավաքվելուց հետո բոլորով գնացինք մեր մարշուտկան գտնելու, քանի որ ինքը պետք է մեզ սպասեր խաչմերուկում, բայց չգիտես ինչի հայտնվել էր կողքի թաղում: Քանի դեռ մենք փնտրում էինք մարշրուտկան, ես հայտնաբերեցի ևս մեկ ֆիքսելու կադր, որը մնաց մենակ հիշողությանս մեջ: 10 հոգի իրերով բեռնված, փակելով Նալբանդյան փողոցի աջ մայթը փնտրում են մարշրուտկա ու գոռում են.

-Չէ՛, ստեղ չի…

-Դե միհատ էլ զանգեք տեսեք ուր ա…

-Ասեցի էլի դալանով անցեք…

-Գտանք, եկե՛ք…

-Էրեխեքն ու՞ր են…

-Գալիս են….

Վերջապես նստեցինք մեքենան, որը վարում էր Մայիս ձյաձյան, ու ճանապարհ ընկանք (տեսա ու մեջիս լարվածության մի մասը անցավ, հիշեցի, որ գնում ենք աշխարհի ամենահյուրասեր քաղաքը, ուրեմն չի կարա վատ անցնի):

Իսկ ինչ եղավ ավտոբուսում երևի արդեն պարզա՝ «Ալիանս»  իրա տարօրինակ բառերով ու բացատրություններով, «Բլիբել» ՝ անիմաստ հարցերով ու գիժ պատասխաններով, ուրիշ հետաքրքիր հարցեր ու պատմություններ ու հանկարծ Կարինեի ձայնը.

-Պատրաստվեք տեղ ենք հասնում:

Իյա՞, ո՞նց արդեն հասել ենք, երբ անցավ էս ժամը: Երևի բոլորն էլ էտ էին մտածում, երբ Մայիս ձյաձյան կանգնացրեց մեքենան, ու մենք հայտնվեցինք Թատրոնի շենքի հետևը՝ (հիմա բոլորս հենց սենց ենք հիշում էտ տեղը) «ԿԱԶԱ»-ի Գյումրու գրասենյակի դիմաց:

Շարունակելի…

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Երբ զգում ես, որ արդարացել են ակնկալիքներդ…

«ԿԱԶԱ» հիմնադր12528682_554271608079647_909977361_oամի Գյումրու անգլախոսների ակումբի 2015 թվականի նոյեմբերի 28-ի հանդիպումը աննկարագրելի էր ինչպես մասնակիցների բազմազանությամբ, հետաքրքրվածությամբ, այնպես էլ թեմայի բովանդակությամբ ու հագեցվածությամբ: Օրվա տպավորություններն ինձ ոգեշնչեցին գրելու այս հոդվածն ու կիսելու ձեզ հետ: Հանդիպման թեման էր «Մշակութային բազմազանություն»-ը: Ակումբին ներկա էին «Եվրոպական Կամավորական Ծառայություն» ծրագրով Գյումրի ժամանած կամավորները՝ Քիրստինե Քնուդսենը Դանիայից, Սաբինա Ռակոզին Լեհաստանից և Սեբաստիան Ռիչլովսկին Գերմանիայից: Նրանք ակումբի մասնակիցներին հետաքրքիր ու բովանդակալից կերպով ներկայացրեցին իրենց երկրների, ժողովուրդների և մշակույթների մասին պատմող կարճամետրաժ ֆիլմեր: Մթնոլորտն այնքան ջերմ էր, որ ակումբի մասնակիցները միմյանց հերթ չէին տալիս իրենց հետաքրքրող հարցերը կամավորներին ուղղելու համար:

12510608_554280828078725_744669894_o

Արդյունքում ժամուկեսի փոխարեն մեր ակումբը տևեց մոտ երեք ժամ, դրանից հետո անգամ շատերը դժկամությամբ էին միմյանց «ցտեսություն» ասում:

– Ուղղակի հոյակապ է այդքան մոտիվացված երիտասարդներ տեսնել միաժամանակ,

զգացվում էր, որ նրանք մեծապես ունեն նմանատիպ հանդիպումների կարիք: Հնարավորության սահմաններում սիրով կհամագործակցեմ ձեր ակումբի հետ, – ասաց ԵԿԾ կամավոր Քիրստինե Քնուդսենը:

Գնալով ավելի շատ եմ համոզվում, որ մեր ծրագիրն իսկապես կարևոր է ինչպես Գյումրի քաղաքի, այնպես էլ Շիրակի մարզի համեմատաբար մոտ համայնքների երիտասարդության համար, անգլախոսների ակումբն այն յուրօրինակ հարթակն է, որտեղ կարելի է ինչպես խորացնել լեզվական հմտությունները, այնպես էլ ձեռք բերել նոր գիտելիքներ համընդհանուր թեմաների վերաբերյալ, բարձրացնել իրազեկվածության մակարդակը, լինել պահանջատեր ու նախաձեռնող՝ այս կերպ նպաստելով քաղաքացիական հասարակության ձևավորմանը: Բացի վերը թվարկված նպատակներից՝ չի կարելի չխոսել նաև այն անձնային փոփոխությունների մասին, որոնք տեղի են անգլախոսների ակումբ հաճախող երիտասարդների մոտ, ինչի մասին վկայում են հենց իրենք՝ մասնակիցները: Ակումբների ընթացքում երիտասարդներն ազատորեն արտահայտում են իրենց տեսակետները տարբեր հարցերի շուրջ, կարողանում են լսել միմյանց, հավասարաչափ բաշխել ուշադրությունը, ձևավորում են խոսքի մշակույթ, ձեռք են բերում համարձակություն, մտքի ճկունություն, թիմային աշխատանքի ունակություններ և այլն:

Ալմիրա Նիկողոսյան

Գյումրու անգլախոսների ակումբի անիմատոր

Երբեք, երբեք, երբեք չհանձնվեք…

ArthurԴեկտեմբեր ամիս, ոչ այնքան ցուրտ, ինչքան կարծում էինք և ոչ այնքան ձյունառատ, ինչքան սպասվում էր:
Դեկտեմբեր, այսինքն արդեն երկու ամիս առաջ ես սկսեցի իմ կամավորական աշխատանքն իմ հետաքրքրասեր ու հավես ընկերների հետ: Հիանալի է, երբ աշխատում ես այնպիսի մարդկանց հետ, ում հետ իրոք զգում ես, որ մեր գունազարդ ու հետաքրքիր մոլորակը սկսում է ավելի արագ պտտվել, և դա, իրոք, հիասքանչ է:

Ես ունեմ մի քանի նախասիրություններ՝ ֆուտբոլը, շախմատը, աշխարհը և, ամենակարևորն ու առաջնայինը իմ կյանքում եղել ու մնում է, օգնությունը. օգնություն ցուցաբերել բոլորին՝ ընկերներիդ, շրջապատիդ, հարազատներիդ: Դրանցից ամեհիասքանչն այն պահն է, երբ օգնում ես անծանոթներին, որոնք իրականում պարզվում է, այնքան էլ անծանոթներ չէին. ուղղակի նրանց դեռ չէի ճանաչում:

Նախ և առաջ, ինչպես բոլոր սկսնակների հետ, այնպես էլ ինձ հետ դժվարություններ առաջացան: Ես սկսեցի հիասթափվել, սկսեցի մատների արանքով նայել իրականությանը, որը այնքա՜ն բարդ ու դժվարին էր թվում: Ես սկսում էի նմանվել այն հիմարին, որի համար «անհնարը» բառարանում գտնվում էր առաջին հորիզոնականում:
Բայց գիտե՞ք, իմ բախտը երևի բերել է. չէ՞ որ ես հայտնվել էի այնպիսի մի շրջապատում, որտեղ վախը, ատելությունը, չարաշահումը և, գրողը տանի՝ այն անհնարը, որը ինձ փակուղում էր թողել ուղղակի տեղ չունեին: Եվ ահա, այն մարդիկ, որոնք «անծանոթներ» էին ինձ, սկսեցին վեր բարձրացնել և ապացուցել, որ իննսունինը անգամ ես սխալ եմ եղել, բայց հարյուրերորդում ես ճիշտ էի:

Ակամայից ուզում եմ վերադառնալ մեր ներկային, այն ներկային, որն ուղղակի գեղեցիկ է և միևնույն ժամանակ այնքա՜ն հետաքրքիր, որ ակամայից չեմ ուզում մեր մոլորակը պտտվի, առհասարակ, բայց չեմ էլ ուզում մոռանալ, որ մոլորակը մենք ենք պտտում այն անպարտելի ուժով, որը անվանում ենք՝ ընկերություն:

Մեր ներկան դեկտեմբերն է, և այն մեզ հուշում է, որ շուտով ամանո՜ր է, որը բացի ուրախությունից այլ բան չի հուշում: Բայց նույնությամբ պիտի հիշենք այն, որ ամանորը մեր հաճած կապվում է նաև այն անիծված գումարի հետ ու նյութականի հետ, որը այն ռետինի նման, որ շատ հեշտությամբ ջնջում է մատիտի ստեղծած արվեստը, կարող է ջնջել նաև մարդկանց դեմքից ժպիտը, որն այնքան հիասքանչ է, երբ մենք ենք այն պարգևում: Իսկ մեր ակումբների նպատակներից մեկն այն է, որ մարդիկ սիրով և ուրախությամբ ներկայանան, բայց հավասարազոր դառնությամբ հեռանան ակումբից՝ սպասելով հաջորդին:

Ես Արթուրն եմ «Հետաքրքրասերների ակումբի» անիմատորներից մեկը: Ակումբը վարում եմ Աննա Կարա-Գևորգյանի հետ Գյումրիում: Օգտվելով այս հիանալի առիթից, մեր ակումբի անունից շնորհավորում եմ բոլորիդ ԱՄԱՆՈՐԸ ԵՎ ՍՈՒՐԲ ԾՆՈՒՆԴԸ՝ ցանկանալով կյանքում կարճատև, բայց հաճախակի երջանկություն:

 

Խաղաղության Արվեստ

Դեկտեմբերի 6-ին Գյումրու Վարպետաց փողոցում մի յուրօրինակ շարժում էր նկատվում: Այն տանում էր դեպի մի գեղեցիկ կառույց՝ «Կազա»  շվեյցարական հիմնադրամ՝ «Արվեստասերների» ակումբի հերթական հանդիպում:

Սենյակում, որտեղ հավաքվել էինColaj այդքան լուսավոր դեմքեր, անգամ դատարկ անկյուն չկար կանգնելու համար: Այդ բոլոր երիտասարդներին միավորում էր մի ընդհանուր հետաքրքրություն, դա նրանց անծայրածիր սերն ու նվիրումն էր արվեստին: Ակումբավարները ներկայացնում էին հանդիպման թեման՝ «Կոնֆլիկտներ…խնդիրներ․․․Արարենք խաղաղության մեղեդին ինքներս»։ Մասնակիցները խմբավորվել էին նկարիչների, երաժիշտների, բանաստեղծների և այլ ստեղծագործ անձանց խմբերում՝ յուրաքանչյուրը ձգտելով ստեղծել խաղաղության իր մոդելը: Տրվեց մեկնարկը, և բոլորն անցան գործի։ Continue reading Խաղաղության Արվեստ

«Համով» ակումբ

pizzaԶարմացա՞ք: Խոսքը «Հայաստանի երիտասարդ քաղաքացիներ» ծրագրի Գյումրու Ֆրանսախոսների ակումբի մասին է:

Մեր ակումբն այս անգամ հրաշալի անակնկալ էր պատրաստել իր մասնակիցների համար՝ վերջիններիս ծանոթացնելով իտալական խոհանոցի հետ: Քանի որ այս ամիս մեր ակումբներում քննարկում էինք «Ինչպե՞ս երկխոսել այլ մշակույթների հետ» թեման, որոշեցինք նոյեմբերի 15-ի հանդիպումը նվիրել իտալական խոհանոցի միջոցով իտալական10814186_626703657441713_1046099994_n մշակույթը բացահայտելուն: Անիմատորներն ու ակումբի մասնակիցները պատրաստեցին ու համտեսեցին իտալական պիցցա եւ լազանյա: Ուտեստների պատրաստմանն ու ճաշակմանը զուգընթաց բոլորս քննարկեցինք, արդյո՞ք խոհանոցը կարող է մշակույթներ միավորել, արդյո՞ք խոհանոցն օգնում է ճանաչել ու հասկանալ տվյալ մշակույթին բնորոշ առանձնահատկությունները: Արձագանքները բազմազան էին, բայց հիմնական միտքն այն էր, որ խոհանոցը այլ մշակույթին ծանոթանալու եւ վերջինիս հետ երկխոսելու լավագույն միջոցներից մեկն է:

Ֆրանսախոսների ակումբ, Գյումրի