Tag Archives: երիտասարդ

Սկիզբ, թե՞ վերջ

Բարև բոլորին (հիմա էլի կմտածեք՝ ինչ ա ուզում ես աղջիկը մեզանից, հա գրում-գրում, բայց ոչինչ…)IMG_4236

Էս անգամ (քանի որ արդեն նոր կամավորների՝ ծրագրին միանալու ժամանակն ա) ես որոշել եմ ընկնել հուշերի գիրկն ու «հին» ու «նոր» կամավորներին պատմել (հիշեցնել),  թե ինչ ա եղել մեզ հետ անցած մի ամբողջ տարվա ընթացքում «ԿԱԶԱ»-ում։

Սկզբի համար ասեմ, որ մենակ հավես բաներ եմ պատմելու (սովորաբար մարդիկ վատ բաներ կարդալ չեն սիրում), բայց դե չմտածեք, որ «վատ» բաներ չեն լինում: Այ ստեղ հանգիստ կարելի ա Տոլստոյ ցիտել՝ «Երջանիկները նման են իրար, իսկ դժբախտները՝ դժբախտ յուրովի»։ Ուզում եմ ասել, որ լավ բաները նման են, վատերը՝ տարբեր ( ախ հուսամ կների ինձ Տոլստոյը ինձ կների նման խառնաշփոթի համար), բայց «ԿԱԶԱ»-ում ոչ մի ակումբ ու դրանց ներսում տեղի ունեցող բաները նման չեն իրար, դա կհասկանաք մի քանի անգամ մնացած ակումբավարներին հանդիպելուց հետո, բայց դա հետո կհասկանաք, իսկ հիմա անցնենք առաջ։

Ամեն ինչ սկսում ա սովորականի նման՝ լրացնում եք օնլայն թեթիկ և սպասում պատասխանի, բարեբախտաբար թերթիկի մեջ չկա բոլորիս կողմից չսիրված մի բան, որ կոչվում ա մոթիվեյշն լեթր, որը գրում ենք կյանքի վերջին րոպեները տեսնելով, ըստեղից-ընդեղից քոփի փեյսթ անելով և բոլորիս հատնի ու անհայտ եղանակներով։

Հետո, ինչպես միշտ, հարցազրույց։ Ձեզ զանգում ու ժամ են պայմանավորվում ( հա-հա՜ պայմանավորվում, ոչ թե ասում՝ վաղը ժամը 9-ին էն 4-րդ երազից կարթնանաս ու կգաս)։

Պայմանավորված ժամին մոտ ես՝ մարդ, ով նոր էր բացահանտում իր համար Երևանը, սկսեց փնտրել Նալբանդյան 29-ը, որը ոնց հետագայում պարզվեց գալիս էր անմիջապես Նալբանդյան, կարծեմ, 37-ից հետո։

Լավ, չշեղվեմ, ի վերջո հասա տեղ, բավականին վազելով, քանի որ չէի ուզում ուշանալ։

Ինչ ենք մենք պատկերացնում հարցազրույց ասելով, ճիշտ ա, մութ սենյակ, ջղային, վախենալու  դեմքերով մարդիկ, տարօրինակ հարցեր, հա՜ չէ սա ոնց որ դիմացի շենքն եմ նկարագրում կամ իրա դեռ սովետից մնացած պոդվալները, բայց դե, ի՞նչ արած, ես հարցազրույցները սենց էի պատկերացնում։

Մտա ներս, սպասվածին ճիշտ հակառակ, ինձ դիմավորեցին Կարինեն ու Նաիրան (ժպիտով) ու անցանք բուն թեմային, որը սկսվեց ոչ թե ավանդական «Ներկայացեք խնդրում եմ»-ով, այլ «Սյուզաննա ջան, կարո՞ղ է ջուր ուզես»-ով (չմոռանանք, որ ես վազում էի)։ Էսքանից հետո վատ լինել չէր կարող։

Իսկ ի՞նչ եղավ հարցազրուցի ժամանակ չեմ ասի, որ իմ նման մի քիչ տանջվեք ու վախեք :Ճ

Մի քանի օր հետո ես դարձա «ԿԱԶԱ»-ի Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար։

Բայց դրանից առաջ նախապատրաստական դասընթաց ու մի քանի օրում մենք իմացանք, թե ով է ակումբավարը և ինչ է նրան սպասվում ( բայց վերջինը դեռ ոչ մեկ մինչև վերջ չգիտի)։

Հետո սկսեցին ակումբները, որոնք անցնում էին հավես, հետաքրքիր, խառը (հատկապես, երբ դու ակումբից մի օր առաջ քննության ես եղել), անակնկալներով լիքը ու էլի սենց լիքը բառեր, որ եթե անգամ Աճառյանի բառարանը գրես քիչ կլինի (քանի որ ինչպես ասում էր Ինչ-որ մեկը՝ մեր լեզուն աղքատիկ ա)։

Որոշ ժամանակ անց մենք գնացինք Գյումրի, իսկ թե ինչ եղավ Գյումրիում արդեն պատմել եմ, կարող եք կարդալ ( ինձ թվու մա ես լավ մարկետոլոգ կլինեմ :Ճ) ։

Որոշ ժամանակ անց եկավ պահը, որ բացի ակումբավարությունից մենք նաև ծրագրեր էինք իրականացնում։ Ընդհանուր կազմակերպեցինք երկուսը՝ մեկը Արշալույսում, մյուսը Վանաձորում։ Արշալույսի ծրագրի ժամանակ ես հասկացա, որ մենք ունենք մե հրաշալի պոտենցիալ Հայաստանի գյուղերում, բայց երբեք դրան ուշադրություն չենք դարձնում, կամ էլ քիչ ենք դարձնում։ Էնտեղ մենք փորձեցինք գյուղի ակտիվ երիտասարդներին էլ ավելի ակտիվացնել։ Իսկ էն, որ մենք էնտեղ պարել սովորեցինք, ես կյանքում չեմ մոռանա։

Իսկ ինչ եղավ Վանաձորում, հա-հա, ես դրա մասին էլ հոդված ունեմ (նենց որ չենք մոռանում վերը նշած մարկետոլոգի պոտենցիալի մասին)։

Հետո ամփոփիչ հանդիպում, որի ժամանակ Գյումրու երեխեքը եկան Երևան, հին ծանոթներին նոր կողմերից ճանաչելու հավես ժամանակ եղավ։ Հետո գնացինք բավականին սպասված արձակուրդ։

Այ սենց շատ արագ ես պատմեցի, թե ինչ ա եղել անցած մեկ տարվա ընթացքում, հա պատկերացրեք սա արագ էր, քանի որ մանրամասն պատմելու դեպքում կարելա միհատ մեծ գիրք գրել, բայց դա թողնենք նոր եկող սերունդներին :Ճ

Այ ստեղ երևի պետք ա գրեի՝ «Սիրելի՛ կամավորներ, մտնելով «ԿԱԶԱ»-ի ընտանիք, ձեր դիմաց բացվում է նոր կյանք տանող մի ճանապարհ …», բայց չեմ ուզում ստեղ արտագրել իմ վերջին զանգին տնօրենի ասած ճառը, քանի որ դիսկը կալարեմ միացնեմ :Ճ

Դրա համար կգրեմ են, ինչ գրած ա հենց վրան:

Բարի երթ սիրելի շրջա, օյ, կամավորներ …

 

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Advertisements

Երվանդ Վարդանյան. «Գրողն իր գործով պետք է նյարդային իմպուլս լինի ուղեղի համար»

«Կնատյացության գաղափարը չպետք է հասկանալ բառացի՝ ես ատում եմ կնոջը, չեմ ուզում նրան տեսնել: Պետք է հասկանալ դրա փիլիսոփայական պահը, որ կինը չի թողնում տղամարդուն հասնել անձնական կատարելության, հոգևոր բարձրացման ու նրան վերադարձնում է մարմնական, սեռական մակարդակին: Հենց այս կոնֆլիկտն է, որ շատ գրողների ստիպել է այդպես մտածել: Ապրելու, գրելու ընթացքում զգում ես կնոջ ներկայության կարիքն, ու այդ տանջանքները ստիպում են մտածել կնոջ դերի մասին», – ասում է գրող, պատմաբան Երվանդ Վարդանյանը:  image2

«ՀԵՔ» ծրագրի Արվեստասերների ակումբի հանդիպման ժամանակ երիտասարդ գրողը ներկայացրել էր «Միզոգենիա՝ կնատյացությունը գրականության մեջ» թեման: Թե ինչու էր հատկապես այս թեման ընտրել երիտասարդական ակումբում խոսելու համար, Երվանդը պարզաբանում է, որ իր կարծիքով՝ թեմայի վերաբերյալ տեղեկատվության պակաս կա: Միաժամանակ, այն հետաքրքիր և ինտրիգային է:

Գրականության մեջ միզոգենիայի օրինակները շատ են. սկսած հին հունական առասպելաբանությունից ու աստվածաշնչյան պատմություններից մինչև Լև Տոլստոյի և Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի գործերը: Բայց կնատյացության դրսևորման «գագաթնակետը» Երվանդը համարում է ավստրիացի փիլիսոփա և հոգեբան Օտտո Վեյնինգերի «Սեռ և բնավորություն» գործը: Այստեղ վերջինս խոսում է տղամարդու և կնոջ տարբերությունների ՝ «տղամարդկային» և «կանացի» սկզբի մասին: Հեղինակը տղամարդկանց է վերագրում գիտակցության, ստեղծագործելու և ճգնավորության բարձր մակարդակը, այնինչ կանանց համարում է գիտակցության պարզունակ մոդել, անարդյունավետության և զգայունության կրողներ:

«Գրողներից շատերը կանանց լավ էլ սիրել են, դա չէ խնդիրը: Կնոջ մեջ նրանք ատում էին այն «գայթակղությունը», որը չի թողնում հասնել իրենց անձնական կատարելությանը, այլ միշտ քաշում է կրքերի աշխարհ», – պարզաբանում է Երվանդը:

Երվանդն էլ ունի «կնատյացության» իր օրինակը: Խոսքը վերջինիս «Կարճ պատմություն կնատյացության մասին» պատմվածքի մասին է: Այստեղ գրողը ներկայացնում է Ֆրանսիայում իր հանդիպումը մի կնոջ հետ, ով «կարդում էր միայն ժամանակակից կին գրողների գործերն ու ապրում էր պահով»: Այնուհետև Երվանդը ներկայացնում է իր դիտարկումները՝ կապված տղամարդու և կնոջ տարբերությունների հետ:

image1«Տղամարդը անցյալին է միտված, իսկ կինն ավելի շատ ապրում է ներկայով: Իսկ ներկայով ապրող մարդը չի կարող գրականությանը տրվի ամբողջությամբ, որովհետև եթե ապրում ես ներկայով, արդեն իսկ ժամանակ չես ունենում մտածել գրելու մասին. դու ուղղակի ապրում ես պահը, զգացմունքը, – ասում է Երվանդը: – Կինն ավելի շատ միտված է ապրել ներկա ժամանակով: Իսկ գրականությունն արդեն անցյալն է, որպես գրվածք այն անցյալի դարակում է: Փոխարենը, կինը կարող է լավ ընթերցող լինել, որովհետև կարդալու գործընթացը ներկա է»:

Երվանդ Վարդանյանը պատրաստվում է հրատարակել իր առաջին վեպը

«Գրականությամբ պետք է ինչ-որ բան փոխես մտածող մարդկանց մեջ: Գրականությունը հայացք, տեսադաշտ է: Քո տեսադաշտի միջոցով պետք է մարդկանց ցույց տաս՝ ինչ ես տեսնում: Որպես գրող դու նրանց տալիս ես ակնոց. կարող է մեկի համար այն հեռատեսի լինի, մյուսի համար՝ կարճատեսի», – ասում է Երվանդը:

Վերջինս գրողի ու գրականության հիմնական խնդիրներից մեկը համարում է ոճի դրսևորումը: Իր սեփական ոճը բնորոշելու համար նա համոզված է, որ որպես գրող դեռ երկար ճանապարհ ունի անցնելու:
«Ոճը քանդակի պես է. քեզ քար են տալիս, սկսում ես քանդակել: Հիմա գլուխը քանդակել եմ, բայց ոտքերը կամ ձեռքերը մնացել են. տարիների ընթացքում է դա ստեղծվում», – ասում է Երվանդը:

Վերջին շրջանում Երվանդ Վարդանյանն իր գրական ստեղծագործությունները պարբերաբար հրատարակում է գրական հանդեսներում: Այժմ նա աշխատում է իր վեպի վրա, որը պատրաստվում է հրատարակել այս տարվա ընթացքում: Վեպի ստեղծման ընթացքը նա համեմատում է ճարտարապետության հետ.  կարծես նա ճարտարապետն է, ում տվել են թուղթ, և այժմ պետք է քաղաքը նախագծի:

Երվանդի վեպի գլխավոր հերոսը հայ երիտասարդ է, ով ուսանում է Գերմանիայում: Սակայն imageուսումնական գործընթացը երիտասարդի համար ոչ այնքան բարենպաստ է ընթանում, և անգամ համալսարանից դուրս մնալու վտանգ կա: Փոխարենը, նա մի խումբ երիտասարդների հետ հաճախում է գրականության ակումբ, որտեղ մի օր հետաքրքիր դեպք է պատահում: Ակումբը դրամաշնորհ է շահում, որի պայմանների համաձայն գրականասերների այս խումբը պետք է վեպ գրի: Վերջիններս որոշում են, որ խմբի մասնակիցներից յուրաքանչյուրը պետք է գրի վեպի մի գլուխը: Հերթականությունը որոշվում է վիճակահանությամբ: Գլխավոր հերոսին բաժին է ընկնում գրել վեպի վերջին գլուխը: Այսպիսով, Երվանդի վեպի մեջ «ծնվում է» իր հերոսի վեպը: Վեպի մեկ այլ սյուժետային գծում գլխավոր հերոսը ժամանակ առ ժամանակ տարբեր կենդանիների շորեր է հագնում, և երեխաներին զվարճացնելու ընթացքում նրանց համար հեքիաթներ կարդում:

Երվանդն իր առջև խնդիր է դրել վեպում ներկայացնել մի քանի շերտեր, որոնք վեպը պետք է դարձնեն հետաքրքիր: Նա համոզված է, որ վեպը պետք է խաղային տարրեր ունենա, որպեսզի հետաքրքրի ընթերցողին և վերջիններս «ուզենան վեպում ապրել»:

«Գրողն իր գործով պետք է նյարդային իմպուլս լինի ուղեղի համար, դա կարող է ցավ, ջղաձգում առաջացնել, բայց գոնե ազդակ կտա», – ասում է Երվանդը:

Թե ինչի մասին է լինելու վեպի հերոսի վեպը, Երվանդը դեռևս չի ներկայացնում: Իսկ վեպի վերնագիրը ընթերցողը կիմանա վերջում՝ վեպի ավարտից հետո միայն:

Նյութը՝  Մերի Մամյանի, Անգլախոսների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Լուսանկարները՝  Լիլիթ Գրիգորյանի, Արվեստասերների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Երևան-Գյումրի տրանզիտ /երբ տեղ հասանք/

… հայտնվելով թատրոնի շենքի ետևի փողոցի մի շենքի մոտ` ներս մտանք, ու մեզ տեղավորեցին մեր սենյակներում, որից հետո մենք արդեն ֆորումում էինք (սենց էինք կոչում էն սենյակը, որում անցկացվում էին մեր հանդիպումները):

Այ այստեղից էլ սկսվում եմ մեր Գյումրվա արկածները։

Սկզբում, ինչպես միշտ, ծանոթացում։ Քո ուղեղի վրա լցվում են 10-15 անուն, որոնք պետք հիշես, իհարկե բոլորը հիշել առաջին անգամից դժվար ա, դրա համար այ սենց խոսակցությունները (գոնե իմ հետ) շատ էին.

– Բարև, բա քո անունն ինչ էր:

– Հա՛, դու երևի Լիլիան ես:

– Չէ՛, ես Լուսինեն եմ, Լիլիան ինքն ա:

– Իրա անունը հիշու՞մ ես:

– Վա՜յ չէ, լավ, հեսա հաստատ մեկը իրա անունը կասի, ու կհիշեմ, ամոթա արդեն 6 անգամ հարցնելը։

Հենց ծանոթացման ժամանակ էլ սկսեցին ձևավորվել առաջին մի քանի մականունները։ Սկզբում երևի նշեմ «կարծրատիպեր կոտրող բարեցին» կամ​ Անդոյին (իրա անունն էլ եմ դժվար հիշել, հենց տեսնում էի, մտածում էի, վա՜յ Բարեցը,  կողքից միշտ մեկը գոռում էր Անդո ու փրկում էր ինձ, որ էլ չհարցնեի՝ բա քո անունն ի՞նչ էր)։

SA_9935

Հետո հիշեցի Էդգարին (իրան պետք ա առանձնահատուկ նշեմ, հենց իրա ու իրա աստղադիտակի շնորհիվ իրականություն դարձավ իմ երազանքներից մեկը` աստղերին նայելը), ու հենց էտ ժամանակ Նուշը մեզ հիշեցրեց «Երկնքի բոլոր աստղերը քեզ եմ նվիրում, աստղերը-աստղերը, բոլոր աստղերը…», ու էս երգով անցան մեր հետագա օրերը (չմտածեք, թե մենք ռաբիզ ենք լսում, չէ՛, ուղղակի շատերի նման մենք էլ չլսելով բոլոր երգերը անգիր գիտենք):

Էլի մի քանի ձևավորված անուններ Երևանի Գոռ – Գյումրու Նաիրա, Երևանի Հերմինե – Գյումրու Կարինե։ Իրանք նույն գործառույթներն են իրականացնում «ԿԱԶԱ»-ի Գյումրիի ու Երևանի կենտրոններում։

Մի բան  պատմեմ, որի հեղինակը ես եմ (դե ո՞նց ես, ավելի կոնկրետ պապաս, ով որոշել էր զանգել ու իմանալ թե ոնց եմ, ինչ բանի եմ)։ Ուրեմն նստած ծանոթանում ենք մեկ էլ հոպ զանգում  ա հեռախոսս (Համասյան «Պոետ»),  ու ես պահին սկսվում ա աղմուկ (հայերեն ասած՝ շուխուր)։ Ես պատրաստվում եմ կարմրել, ամաչել (դե քանի որ չգիտեի,թե էտ շուխուրն ինչի հետ էր կապված, հուսամ ոչ հեռախոսիս​) ու չգիտես ոնց (երևի Կարինեն հասկացել էր իմ կարմրելու մտադրությունը) լսում եմ Կարինեի ձայնը.

– Վա՜յ, ինչ կոլորիտային երգ էր։

Ուռա,՜ կարմրելու կարիք չկա։

Շարունակում ենք ծանոթացումը ու ամեն ինչ ընդհատում սուրճի ընդմիջումով։

SA_9882Հետո սկսվում են թիմային աշխատանքները, սկսում ենք ավելի լավ ճանաչել թիմի մասնակիցներին շենքում վազվզելով: Մի սենյակում խոսում ենք խդիրների ու դրանց լուծումների մասին ( հետաքրքիր ա՝ ոնց կարան մարդիկ էսքան նման մտածեն), մյուս սենյակում լինում են ինչ-որ անկեղծացման րոպեներ, ու սենց տարբեր սենյակներ ու հետաքրքիր գաղափարներ։ Հավաքվում ենք ու սկսում բոլորով քննարկել ընթացքում ծնված և արդեն տարիներով մեր մեջ մնացած գաղափարներ ու հանկարծ

– Էսքանով ավարտեցինք երեխեք ջան, կարող եք ընթրել ու դուրս գալ քաղաքում քայլելու, եթե ուզում եք։ SA_9937

«Հա, ո՞նց չենք ուզում, համոզված եմ բոլորի մտքին էտ էր»։

Սկսում ենք քայլել Գյումրիում, մութ ա, բայց ուրախ ու հավես։ Տարոնի  խնդրանքով (դժվար էր դա խնդրանք համարել, ինքը արդեն մի ամիս էր ասում էր դրա մասին, ու մենք ստիպված էինք գնալ) գնացինք «Մեր մանկության տանգոն» ֆիլմի հայտնի պատշգամբը տեսնելու (ցավոք սրտի էս օրվա բոլոր նկարները կանաչ են)։

Մի քիչ էլ թափառելուց հետո  հասկացանք, որ մեր ժամանակը լրացել ա, ու մենք խոստացված ժամին արդեն «ԿԱԶԱ»-ում էինք։

Վերևում, արդեն նշեցի, որ մեր աստղագետ Էդգարը, իր աստղադիտակով օգնեց մեզ նայել աստղերին ու սկսվեց.

-Իմ հերթն ա

-Ես մրսում եմ, առաջինը նայեմ ու գնամ

-Չէ էլի, ես

Ու մինչև մենք կռիվ էինք անում լսվեց Էդգարի ձայնը.

– Յուպիտերն եմ գտել (գտնելը որն ա, ինքը երևի տեղը անգիր գիտեր), բայց պետքա այ սենց կախեմ աստղադիտակը բալկոնից, որ նայենք։

Բոլորս անհամբեր նայում էինք իրար, հետո հերթով բարձրանում բալկոնի քարին ու նայում Յուպիտերին։ Քանի որ ես համբերատար սպասեցի վերջին ամենաերկարը նայեցի։ Հետո գտանք Սիրիուսը ու նայեցինք իրան (հետաքրքիր ա չէ, մենք հազվադեպ ենք աստղերին նայում, իսկ իրանք՝ մեզ ամեն օր)։ Մինչ մենք «աստղագետ» էինք մեզ զգում, երեխեքը արդեն չայ ու կոֆեն դրած մեզ էին սպասում։ Չմոռանամ ասեմ,որ ես 3 հատ ընկնող աստղ տեսա մեր աստղագիտության ժամին (այո-այո, ես հասցրել եմ 3 հատ երազանք պահեմ)։

Մեր տեղը հանձնելով Անահիտին ու խոհանոց գնալով՝ սկսեցինք չայ խմել։ Երևի 5 րոպե էլ չէր անցել Անահիտը արագ  բալկոնից վազեց դուրս.

-Ի՞նչ ա եղել….

-Անահիտը…

-Էդգարը…

-Աստղադիտակը…

-Սևակ հասի, հո չի ընկել Էդգարը բալկոնից…

Էս վերջին խոսքի վրա Սևակը վազումա բալկոն:

-Չէ՛, ամեն ինչ նորմալ ա, Էդգարն էլ, աստղադիտակն էլ……

Անահիտը հետ ա գալիս ու, մեր վախեցած աչքերին նայելով, պատմում, որ աստղային հոսք էին տեսել։

Գյումրու տաք ու արևոտ օրվան փոխարինեց ցուրտ  գիշերը ու մենք հավաքվեցինք ֆորումում, ու սկսվեց մաֆիան։ Մաֆիան երկար չտևեց, ու Սևակը որոշեց պատմել հոգիների ու ուժասների մասին։ Քանի որ աղջիկները շատ էին, ու էս ամեն ինչը երկար չտևեց, մենք գնացինք քնելու։

Մարտական առաջադրանք ունեինք՝ ժամը 9-ին պետք ա նախաճաշեինք:

Շարունակելի…

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Երևան-Գյումրի տրանզիտ

Երբևէ ունեցե՞լ եք այնպիսի զգացողություն, որ սրտից քար ա կախված կամ բոլոր օրգանները սեղմվել են իրար: Ռուսները սրան կոչում են «бабочки в животе»,  բայց էն, ինչ ես զգացի Գյումրի գնալու նախորդ օրվա գիշերը, ավելին էր, քան ռուսների նկարագրածը. դա իսկական պատերազմ էր, էն էլ տանկերով:

Երբ իմացա, որ գնալու ենք Գյումրի աշխարհով էի եղել. նոր մարդիկ, նոր քննարկումներ ու թեմաներ, նոր զգացողություններ, և ի վերջո ես կհայտնվեմ մի քաղաքում, որի մասին լիքը լսել եմ, բայց երբեք չեմ եղել:

Հետաքրքիրն էն ա, որ լիքը լավ բաներ էի մտածում, երբ առաջին անգամ լսեցի Գյումրի գնալու մասին, բայց ճիշտ հակառակը էն անքուն գիշերը՝ Գյումրի գնալուց առաջ: Ամբողջ գիշեր մտածում էի՝ լավ ու՞ր ենք գնալու, ի՞նչ ա մեզ սպասվում, ինչպիսի՞ մարդկանց ենք հանդիպելու, ո՞ նց եմ ես յոլա գնալու իրանց հետ: Բայց ամեն ինչի մասին հերթով:

Սկզբի համար ասեմ, որ զարթուցիչս խփեց ժամը 7-ին, բայց իրա կարիքը չկար՝ ես ամբողջ գիշեր չէի քնել…

07:30-ի մոտ զանգեց Տարոնը (ակումբավար թիմակիցս) ու ասաց, որ տեղ ա հասնում, ու նենց անեմ, հասցնեմ նստել 57 համարի ավտոբուսը ու իրար հետ գնանք ԷՍՊԱՍ:

Էն դաժան գիշերը քիչ էր, մենք (ես ու Տարոնը) տեղ հասանք 08:10-ին, երբ ոչ մեկ չէր եկել, ու ԷՍՊԱՍի դուռը դեռ փակ էր…

DSC_3304

Իսկ ինչ պետք ա անեն երկու հոգի, ում քունը տանում ա, ու շատ շուտ են եկել, ճիշտ ա՝ պետք ա կռվեն, դե մենք էլ հետ չմնացինք.

-Զուզի դու գիժ ես (Զուզին իմ մականունն ա՝ իմ անվան գերմաներեն տարբերակը, որը կնքել ա վերոնշյալ Տարոնը), ինչի՞ ենք էսքան շուտ եկել:

-Բուլկի (էս անվամբ էլ ես եմ իրան կնքել, հետագայում ինքը կդառնա շատակեր, բայց սա ուրիշ պատմություն ա) դու բութ ես, առավոտ շուտ զանգեցիր, տնից հանեցիր:

Ու կռիվը դեռ կշարունակվեր, եթե չգար ԷՍՊԱՍ-ը մաքրող կինը՝ Լիլիթը ու մեզ ներս չթողներ կենտրոն:

Անցավ ևս մի քանի րոպե: Տարոնն ու ես սկսեցինք պարել, հա-հա մի զարմացեք պարում էինք, դե դա ոտքի վրա չքնելու լավագույն տարբերակն էր:

08:30-ին, երբ մենք դեռ պարում էինք, ներս մտավ Սևակը (էտ պահը ֆիքսել էր պետք): Ուռած, աչքերով չքնած Սևակը, տեսնում ա երկու հոգու, ովքեր իր աչքին միշտ ադեկվատ են եղել (հույս ունեմ, որ տենց գոնե եղել ա, որովհետև հիմա հաստատ տենց չի): Ի դեպ, Սևակը նույնպես իմ կոլեգան է, վարում է Արվեստասերների ակումբը: Հետո մեզ միացավ Կարինեն, ինքն էլ հոգնած ու քնած աչքերով, բայց ինչպես միշտ ուրախ տրամադրությամբ.

-Վայ, երեխեք ջան, արդեն եկել եք, ի՛նչ լավա, որ պարտաճանաչ եք, հեսա մնացածն էլ գան ու շարժվենք (շատ պոզիտիվ էր տրամադրված Կարինեն, նա մարդ է, ով մտածում էր, որ եթե որոշել ենք 08:30-ին շարժվել, ուրեմն այդպես էլ կլինի: Իրականում բոլորը հավաքվեցին 9-ից 5 պակաս, ու էլի լավ ա, կարայինք ավելի ուշ հավաքվեինք):

Կարինեի գալուց հետո սկսեցինք քիչ-քիչ հավաքվել: Սկզբից Էլյան եկավ, սկսվեց սովորական պաչ-պռոշտի (Լոռին խոսում ա մեջս), հետո Նաիրան ու մնացածը: Հավաքվելուց հետո բոլորով գնացինք մեր մարշուտկան գտնելու, քանի որ ինքը պետք է մեզ սպասեր խաչմերուկում, բայց չգիտես ինչի հայտնվել էր կողքի թաղում: Քանի դեռ մենք փնտրում էինք մարշրուտկան, ես հայտնաբերեցի ևս մեկ ֆիքսելու կադր, որը մնաց մենակ հիշողությանս մեջ: 10 հոգի իրերով բեռնված, փակելով Նալբանդյան փողոցի աջ մայթը փնտրում են մարշրուտկա ու գոռում են.

-Չէ՛, ստեղ չի…

-Դե միհատ էլ զանգեք տեսեք ուր ա…

-Ասեցի էլի դալանով անցեք…

-Գտանք, եկե՛ք…

-Էրեխեքն ու՞ր են…

-Գալիս են….

Վերջապես նստեցինք մեքենան, որը վարում էր Մայիս ձյաձյան, ու ճանապարհ ընկանք (տեսա ու մեջիս լարվածության մի մասը անցավ, հիշեցի, որ գնում ենք աշխարհի ամենահյուրասեր քաղաքը, ուրեմն չի կարա վատ անցնի):

Իսկ ինչ եղավ ավտոբուսում երևի արդեն պարզա՝ «Ալիանս»  իրա տարօրինակ բառերով ու բացատրություններով, «Բլիբել» ՝ անիմաստ հարցերով ու գիժ պատասխաններով, ուրիշ հետաքրքիր հարցեր ու պատմություններ ու հանկարծ Կարինեի ձայնը.

-Պատրաստվեք տեղ ենք հասնում:

Իյա՞, ո՞նց արդեն հասել ենք, երբ անցավ էս ժամը: Երևի բոլորն էլ էտ էին մտածում, երբ Մայիս ձյաձյան կանգնացրեց մեքենան, ու մենք հայտնվեցինք Թատրոնի շենքի հետևը՝ (հիմա բոլորս հենց սենց ենք հիշում էտ տեղը) «ԿԱԶԱ»-ի Գյումրու գրասենյակի դիմաց:

Շարունակելի…

Սյուզաննա Քոսյան,

Մարդու իրավունքների ակումբի ակումբավար /Երևան/

Երբեք, երբեք, երբեք չհանձնվեք…

ArthurԴեկտեմբեր ամիս, ոչ այնքան ցուրտ, ինչքան կարծում էինք և ոչ այնքան ձյունառատ, ինչքան սպասվում էր:
Դեկտեմբեր, այսինքն արդեն երկու ամիս առաջ ես սկսեցի իմ կամավորական աշխատանքն իմ հետաքրքրասեր ու հավես ընկերների հետ: Հիանալի է, երբ աշխատում ես այնպիսի մարդկանց հետ, ում հետ իրոք զգում ես, որ մեր գունազարդ ու հետաքրքիր մոլորակը սկսում է ավելի արագ պտտվել, և դա, իրոք, հիասքանչ է:

Ես ունեմ մի քանի նախասիրություններ՝ ֆուտբոլը, շախմատը, աշխարհը և, ամենակարևորն ու առաջնայինը իմ կյանքում եղել ու մնում է, օգնությունը. օգնություն ցուցաբերել բոլորին՝ ընկերներիդ, շրջապատիդ, հարազատներիդ: Դրանցից ամեհիասքանչն այն պահն է, երբ օգնում ես անծանոթներին, որոնք իրականում պարզվում է, այնքան էլ անծանոթներ չէին. ուղղակի նրանց դեռ չէի ճանաչում:

Նախ և առաջ, ինչպես բոլոր սկսնակների հետ, այնպես էլ ինձ հետ դժվարություններ առաջացան: Ես սկսեցի հիասթափվել, սկսեցի մատների արանքով նայել իրականությանը, որը այնքա՜ն բարդ ու դժվարին էր թվում: Ես սկսում էի նմանվել այն հիմարին, որի համար «անհնարը» բառարանում գտնվում էր առաջին հորիզոնականում:
Բայց գիտե՞ք, իմ բախտը երևի բերել է. չէ՞ որ ես հայտնվել էի այնպիսի մի շրջապատում, որտեղ վախը, ատելությունը, չարաշահումը և, գրողը տանի՝ այն անհնարը, որը ինձ փակուղում էր թողել ուղղակի տեղ չունեին: Եվ ահա, այն մարդիկ, որոնք «անծանոթներ» էին ինձ, սկսեցին վեր բարձրացնել և ապացուցել, որ իննսունինը անգամ ես սխալ եմ եղել, բայց հարյուրերորդում ես ճիշտ էի:

Ակամայից ուզում եմ վերադառնալ մեր ներկային, այն ներկային, որն ուղղակի գեղեցիկ է և միևնույն ժամանակ այնքա՜ն հետաքրքիր, որ ակամայից չեմ ուզում մեր մոլորակը պտտվի, առհասարակ, բայց չեմ էլ ուզում մոռանալ, որ մոլորակը մենք ենք պտտում այն անպարտելի ուժով, որը անվանում ենք՝ ընկերություն:

Մեր ներկան դեկտեմբերն է, և այն մեզ հուշում է, որ շուտով ամանո՜ր է, որը բացի ուրախությունից այլ բան չի հուշում: Բայց նույնությամբ պիտի հիշենք այն, որ ամանորը մեր հաճած կապվում է նաև այն անիծված գումարի հետ ու նյութականի հետ, որը այն ռետինի նման, որ շատ հեշտությամբ ջնջում է մատիտի ստեղծած արվեստը, կարող է ջնջել նաև մարդկանց դեմքից ժպիտը, որն այնքան հիասքանչ է, երբ մենք ենք այն պարգևում: Իսկ մեր ակումբների նպատակներից մեկն այն է, որ մարդիկ սիրով և ուրախությամբ ներկայանան, բայց հավասարազոր դառնությամբ հեռանան ակումբից՝ սպասելով հաջորդին:

Ես Արթուրն եմ «Հետաքրքրասերների ակումբի» անիմատորներից մեկը: Ակումբը վարում եմ Աննա Կարա-Գևորգյանի հետ Գյումրիում: Օգտվելով այս հիանալի առիթից, մեր ակումբի անունից շնորհավորում եմ բոլորիդ ԱՄԱՆՈՐԸ ԵՎ ՍՈՒՐԲ ԾՆՈՒՆԴԸ՝ ցանկանալով կյանքում կարճատև, բայց հաճախակի երջանկություն:

 

Իմը, թե՞ քոնը

11797986_720551954711090_1109886011_n«Մինսկի խմբի համանախագահ Ջեյմս Ուորլիքը հայտնել է իր մտահոգությունը վերջին 4 օրերի ընթացքում հայ-ադրբեջանական սահմանին լարվածության աճի և հատկապես խաղաղ բնակիչների վիրավորման դեպքերի հետ կապված: Ուորնիկը նշել է, որ անհրաժեշտ է քաղաքական կամք խնդիրը բանակցությունների սեղանի շուջը, այլ ոչ թե մարտադաշտում լուծելու համար»։

panorama.am

«Կրակի ռեժիմի դադերուցումն այն է, ինչ մենք պահանջում ենք մենք ՝ ուկրաինական կողմը, այն ինչի մասին մենք երազում ենք : Կրակի դադարեցման ռեժիմը հանդիսանում է հիմնական և առավել կարևոր պայման Մինսկի համաձայնագիրը իրականացնելու համար»,- նշեց Պ. Պորոշենկոն

Российский диалог

Օրվա մի փոքրիկ մամլո խրոնիկոն, որը ստիպեց ինքս ինձ հարցնել․ «Ինչու՞ և ո՞րն է այս հարցերի լուծման բանալին»: Այս փոքրիկ հարցը, որպես ինձ ուղեկից հասա Գերմանիա. այստեղ միջազգային թրեյնինգ էր:

Continue reading Իմը, թե՞ քոնը

Բնության և մարդու կապի մասին

Զրույց Զինա Գրիգորյանի՝ Բրիտանական ֆիլմերի 13-րդ փառատոնի այլընտրանքային պաստառների մրցույթի հաղթող և «Հայաստանի երիտասարդ քաղաքացիներ» ծրագրի 2013-2014թթ․ կամավորի հետ 

Զինան Բրիտանական ֆիլմերի 13-րդ փառատոնի մասին․ Բրիտանական ֆիլմերի փառատոնը այս տարի նվիրված էր սիրո տարածման և պահպանման գաղափարին։ Հանդիսատեսին ներկայացվել էին 2014 թվականի արտադրության տարբեր ժանրերի ֆիլմեր՝ կատակերգությունից մինչև վblog,ավերագրական, որոնք պատմում էին սիրո, հասարակության ստեղծած կանոնների, երջանկության համար տարվող պայքարի ու հաղթանակի մասին: Առաջին ֆիլմը, որը դիտեցի «Վիրունգա» ֆիլմն էր։ Քանի որ փառատոնի ֆիլմերի մուտքն ազատ էր, հանդիսատեսն այնքան շատ էր, որ բացի այն, որ նստելու տեղ չկար, կանգնելու տեղ էլ էր դժվար գտնել։ Դժվարությամբ, սակայն կարողացա դիտել ֆիլմը։ Այնուհետև Բրիտանական խորհրդի կայքում տեսա փառատոնում ներկայացվող ֆիլմերի համար այլընտրանքային պաստառների մրցույթի հայտարարությունը և որոշեցի մասնակցել։ Continue reading Բնության և մարդու կապի մասին